اثر همکاری بین معلمان و والدین در پرورش مهارت های حل مسئله دانش آموزان

در هزاره سوم، مهارت حل مسئله به عنوان یکی از کلیدی ترین شایستگی های قرن بیست و یکم شناخته می شود که فراتر از توانایی های آکادمیک صرف، بر موفقیت فردی و اجتماعی آینده سازان تاثیرگذار است. این مقاله با رویکردی تحلیلی و جامع، به بررسی نقش حیاتی و متقابل نهاد خانواده و مدرسه در توسعه این مهارت می پردازد. فرض بنیادین این پژوهش آن است که مهارت حل مسئله نه در خلا، بلکه در بستر تعاملات اجتماعی و فرهنگی شکل می گیرد و گسست میان رویکردهای تربیتی خانه و مدرسه، مانعی جدی در مسیر نهادینه سازی این مهارت است. مقاله حاضر در هشت بخش مجزا تدوین شده است که از مبانی نظری و شناختی آغاز شده و به تحلیل نقش های اختصاصی والدین و معلمان، مکانیسم های هم افزایی، ابعاد هیجانی-اجتماعی، موانع موجود و راهکارهای عملیاتی می پردازد. نتایج نشان می دهد که هماهنگی در انتظارات، سبک های ارتباطی و روش های بازخورد میان والدین و معلمان، منجر به ایجاد «یادگیری انتقال یافته» شده و دانش آموزان را قادر می سازد تا الگوهای حل مسئله آموخته شده را در موقعیت های نوین به کار گیرند.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: مهارت حل مسئله ، مشارکت والدین و معلمان ، تکیه گاه سازی (Scaffolding) ، فراشناخت ، تاب آوری تحصیلی ، سبک های فرزندپروری ، یادگیری موقعیتی.