اثربخشی آموزش تلفیقی بر ایجاد معنادار کردن آموزش در دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر ارائه چارچوب مفهومی برای تبیین نقش رویکرد آموزش تلفیقی در ایجاد هم افزایی میان دانش نظری و مهارت های عملی در فرآیند یادگیری دانش آموزان است. اگرچه آموزش تلفیقی به عنوان رویکردی موثر در نظام های آموزشی نوین مطرح شده، اما اغلب پژوهش ها به بررسی اثربخشی کلی آن پرداخته اند و کمتر به سازوکار ایجاد هم افزایی میان نظریه و عمل توجه کرده اند. این شکاف نظری سبب شده است که پتانسیل واقعی آموزش تلفیقی در یکپارچه سازی عمیق ساحت های دانش و مهارت نادیده گرفته شود. مقاله حاضر با روش تحلیل مفهومی و سنتز پژوهشی، ابتدا مبانی فلسفی و نظری رویکرد تلفیقی شامل سازنده گرایی شناختی، نظریه یادگیری موقعیتی و نظریه انعطاف پذیری شناختی را بررسی می کند. سپس با نقد الگوهای رایج که عمدتا نگاهی افزایشی و تجمیعی به تلفیق دارند، مفهوم «هم افزایی معنادار» را به عنوان سازه محوری پیشنهاد می دهد. در گام بعدی، چارچوب مفهومی تلفیقی با چهار لایه «بافتاربخشی»، «تعامل پویا»، «بازنمایی چندگانه» و «تامل فعال» طراحی می شود که چگونگی گذر از انباشت موازی دانش و مهارت به یکپارچگی دیالکتیکی میان آنها را نشان می دهد. کاربرد چارچوب در طراحی موقعیت های یادگیری تلفیقی و همچنین ارزیابی عملکرد تحصیلی مورد بحث قرار می گیرد. یافته های نظری پژوهش نشان می دهد هم افزایی زمانی رخ می دهد که دانش نظری به مثابه ابزاری برای مسئله گشایی در موقعیت های عملی به کار گرفته شود و هم زمان، مواجهه با موقعیت های عملی به بازساخت مفاهیم نظری منجر گردد. این چارچوب می تواند مبنایی برای طراحی برنامه های درسی تلفیقی، تولید مواد آموزشی و ارزشیابی های عملکردمحور در نظام آموزش عمومی باشد.