نقش مربی پرورشی در ارتقای انگیزه و خودکنترلی دانش آموزان

مربی پرورشی به عنوان یکی از ارکان اساسی نظام تعلیم و تربیت، نقش موثری در شکل دهی رفتارهای فردی و اجتماعی دانش آموزان دارد. ارتقای انگیزه یادگیری و توانایی خودکنترلی از جمله مولفه های کلیدی در موفقیت تحصیلی و رشد شخصیتی دانش آموزان است که تحت تاثیر مستقیم تعامل با مربی پرورشی قرار دارد. این مقاله به بررسی نقش مربی پرورشی در تقویت انگیزه و خودکنترلی دانش آموزان پرداخته و با مرور ادبیات پژوهشی، عوامل موثر و روش های به کارگیری مربیان پرورشی در زمینه های روان شناختی و تربیتی تحلیل می کند. یافته ها نشان می دهد که ایجاد رابطه ای مبتنی بر اعتماد، ارائه بازخورد مستمر، مدل سازی رفتارهای مطلوب و توجه به نیازهای روانی و اجتماعی دانش آموزان، از مهم ترین راهکارهای افزایش انگیزه و خودکنترلی هستند. این تحقیق بر اهمیت تربیت مربیان پرورشی توانمند و استفاده از رویکردهای علمی در طراحی برنامه های تربیتی تاکید دارد و پیشنهاد می کند سیاست گذاران و مدیران آموزشی با ارائه دوره های توانمندسازی و آموزش مستمر، زمینه ارتقای اثرگذاری مربی پرورشی را فراهم آورند.