تفکر سیستمی در برنامه ریزی درسی معلمان

در شرایط پیچیده و پویای نظام های آموزشی معاصر، برنامه ریزی درسی معلمان نیازمند رویکردی فراتر از الگوهای خطی و جزءنگر است. تفکر سیستمی به عنوان رویکردی کل نگر، با تاکید بر روابط متقابل و پویایی میان عناصر مختلف آموزشی، می تواند چارچوبی منسجم برای طراحی و اجرای برنامه های درسی فراهم آورد. هدف این مقاله تبیین مبانی نظری تفکر سیستمی و بررسی نقش آن در ارتقای کیفیت برنامه ریزی درسی معلمان است. روش پژوهش مروری و مبتنی بر تحلیل اسنادی بوده و با بررسی منابع علمی مرتبط در حوزه تفکر سیستمی و برنامه ریزی درسی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که بهره گیری از تفکر سیستمی موجب افزایش انسجام میان اهداف، محتوا، روش تدریس و ارزشیابی شده و به بهبود تصمیم گیری آموزشی، تقویت خلاقیت و ارتقای پیشرفت تحصیلی دانش آموزان منجر می شود. همچنین این رویکرد، معلمان را در مواجهه با پیچیدگی های ناشی از تنوع دانش آموزان و گسترش فناوری های آموزشی توانمند می سازد. بر این اساس، توسعه مهارت های تفکر سیستمی در میان معلمان می تواند زمینه ساز تحول در کیفیت یاددهی یادگیری و دستیابی به آموزش اثربخش و پایدار باشد.

کلیدواژه ها:

تفکر سیستمی ، برنامه ریزی درسی ، کیفیت آموزش ، تصمیم گیری آموزشی