تاثیر توزیع زمانی دروس در برنامه هفتگی مدارس ابتدایی بر انگیزش و تمرکز دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر توزیع زمانی دروس در برنامه هفتگی مدارس ابتدایی بر دو متغیر کلیدی یادگیری، یعنی انگیزش تحصیلی و تمرکز دانش آموزان، انجام شده است. برنامه زمانی و چیدمان دروس در دوره ابتدایی، به دلیل ماهیت در حال رشد شناختی و عاطفی این گروه سنی، نقشی حیاتی در تعیین کیفیت فرآیندهای یادگیری ایفا می کند. پژوهش با رویکردی ترکیبی (کیفی و کمی) و با تکیه بر مبانی روان شناسی شناختی، عصب پایه و آموزشی انجام شده است. چارچوب نظری پژوهش مبتنی بر نظریه های یادگیری اجتماعی، انگیزش درونی و بیرونی، و مدل های توجه شناختی است. تحلیل ها نشان می دهد که چگونگی توزیع دروس (مانند قرار دادن دروس فعال در ساعات اولیه صبح، تناوب دروس شناختی سنگین با فعالیت های حرکتی، و پرهیز از بلوک های طولانی یک نوع درس) تاثیر مستقیم و معناداری بر سطوح انرژی و آمادگی ذهنی دانش آموزان دارد. نتایج حاکی از آن است که برنامه های زمانی انعطاف پذیر و مبتنی بر ریتم شبانه روزی (Circadian Rhythms) دانش آموزان، به طور قابل توجهی منجر به افزایش پایایی تمرکز، کاهش خستگی ذهنی، و تقویت انگیزش ذاتی آن ها برای مشارکت در فعالیت های یادگیری می شود. این مقاله با مرور وضعیت موجود در نظام آموزشی ایران و مقایسه آن با الگوهای موفق بین المللی، راهکارهای عملیاتی و مدیریتی دقیقی را برای بهینه سازی برنامه ریزی هفتگی ارائه می نماید. این یافته ها می تواند مبنایی برای بازنگری در دستورالعمل های برنامه ریزی درسی در سطوح کلان و اجرایی مدارس ابتدایی قرار گیرد

کلیدواژه ها:

توزیع زمانی دروس ، برنامه هفتگی ، انگیزش تحصیلی ، تمرکز دانش آموزان ، آموزش ابتدایی ، زمان بندی یادگیری ، روان شناسی آموزشی.