فلسفه آموزش و پرورش فراگیر

آموزش و پرورش فراگیر به عنوان پارادایمی عدالت محور و انسان گرا، بر این اصل استوار است که همه ی فراگیران — صرف نظر از تفاوت های جسمی، ذهنی، فرهنگی، اجتماعی یا اقتصادی — حق دارند در محیط های آموزشی مشترک، با دریافت حمایت های مناسب و منصفانه، به یادگیری باکیفیت دست یابند. این مقاله با رویکردی فلسفی، به واکاوی مبانی معرفت شناختی، انسان شناختی و اخلاقی این رویکرد می پردازد. از منظر معرفت شناختی، آموزش فراگیر، دانش را امری سیال و چندصدایی در نظر می گیرد که در تعامل میان تمامی اعضای جامعه ی یادگیری و با به رسمیت شناختن ظرفیت های متنوع آنان ساخته می شود. در حوزه ی انسان شناسی فلسفی، این رویکرد بر کرامت ذاتی، عاملیت و قابلیت های منحصربه فرد هر فرد تاکید می ورزد و "تفاوت" را نه به عنوان مشکل، بلکه به عنوان منبعی غنی برای غنای فرآیند یادگیری جمعی قلمداد می کند. از نگاه اخلاقی و سیاسی، فلسفه ی آموزش فراگیر ریشه در اصول دموکراسی، برابری فرصت ها، عدالت توزیعی و مشارکت کامل دارد و مدارس را به عنوان خردهنظام هایی می بیند که باید بازتاب دهنده ی جامعه ای عادلانه و شامل باشند. مقاله همچنین به چالش های پیش روی تحقق این فلسفه — از جمله موانع نگرشی، ساختاری و آموزشی — اشاره کرده و بر ضرورت تغییر در نقش معلم از انتقال دهنده ی دانش به تسهیل گر و طراح محیط های یادگیری منعطف، بازنگری در برنامه درسی، شیوه های ارزشیابی و فضاهای فیزیکی، و نهایتا تغییر فرهنگ مدرسه به سوی جامعه ای پذیرا و همکار تاکید می کند. در نتیجه، آموزش فراگیر صرفا یک "روش" آموزشی نیست، بلکه بینشی تحول گراست که می خواهد مدرسه را به کارگاهی برای تمرین زندگی اجتماعی مبتنی بر احترام، برابری و به رسمیت شناختن گوناگونی انسانی تبدیل کند.