مدیریت رفتاری دانش آموزان در عصر فناوری: گذار از کنترل سنتی به سامانه هوشمند

پژوهش حاضر با هدف بررسی گذار از مدیریت رفتاری سنتی به سامانه های هوشمند در مدارس و تحلیل اثرات آن بر رفتار، خودکنترلی و مسئولیت پذیری دانش آموزان انجام شد. روش پژوهش کاربردی و توصیفی-تحلیلی بوده و از رویکرد ترکیبی کمی و کیفی استفاده گردید. جامعه آماری شامل دانش آموزان و معلمان مدارس متوسطه بود و نمونه ها با استفاده از نمونه گیری تصادفی و هدفمند انتخاب شدند. ابزارهای جمع آوری داده شامل پرسشنامه، مصاحبه نیمه ساختاریافته و مشاهده کلاس های سنتی و هوشمند بودند. داده های کمی با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی تحلیل شد و داده های کیفی با روش تحلیل محتوا و کدگذاری موضوعی مورد بررسی قرار گرفتند.یافته ها نشان داد که سامانه های هوشمند مدیریت رفتار باعث افزایش رفتارهای مثبت و کاهش رفتارهای منفی دانش آموزان، ارتقای مهارت های خودکنترلی و مسئولیت پذیری، افزایش انگیزه و مشارکت فعال در کلاس، و کاهش بار روانی معلمان می شوند. همچنین، بازخورد شخصی سازی شده سامانه ها نقش مهمی در تقویت رفتارهای مثبت و اصلاح رفتارهای نامطلوب دارد. با این حال، مقاومت فرهنگی، کمبود مهارت های دیجیتال، نگرانی های حریم خصوصی و هزینه های بالای پیاده سازی از مهم ترین چالش ها در استفاده از سامانه های هوشمند هستند.نتیجه پژوهش حاکی از آن است که گذار از مدیریت سنتی به مدیریت هوشمند رفتاری، ضمن بهبود نظم و کیفیت یادگیری، می تواند مهارت های اجتماعی و فردی دانش آموزان را تقویت کند و زمینه را برای استفاده بهینه از فناوری در مدارس فراهم آورد. یافته های این پژوهش می تواند به عنوان مبنایی برای طراحی مدل های کاربردی مدیریت رفتاری هوشمند و توسعه سیاست های آموزشی مبتنی بر فناوری مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

مدیریت رفتار ، سامانه هوشمند ، خودکنترلی ، مسئولیت پذیری ، انگیزه یادگیری ، فناوری آموزشی