اقدام پژوهی در بهبود مشارکت فعال دانش آموزان در کلاس درس از طریق به کارگیری روش های تدریس تعاملی و دانش آموزمحور

پژوهش حاضر با هدف افزایش مشارکت فعال دانش آموزان در فرآیند یادگیری درس علوم از طریق به کارگیری روش های تدریس تعاملی و دانش آموزمحور انجام شده است. این مطالعه از نوع اقدام پژوهی با رویکرد کیفی-کمی بوده و در یکی از کلاسهای دوره تحصیلی مربوطه در دبستان شهید مطهری شهرستان میناب در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ اجرا گردید. پس از شناسایی مسئله کمبود مشارکت فعال دانش آموزان در فرآیند یاددهی-یادگیری از طریق مشاهده، مصاحبه و بررسی نمرات، داده های اولیه گردآوری شد. تجزیه و تحلیل اطلاعات با استفاده از روش SWOT به شناسایی عوامل موثر بر کاهش مشارکت شامل ترس از اشتباه، تسلط معلم به روش سخنرانی، نبود تنوع در روش های تدریس و عدم آشنایی با شیوه های کار گروهی منجر شد. راه حل های پیشنهادی شامل اجرای روش تدریس مبتنی بر ایفای نقش، یادگیری مشارکتی به شیوه جیگ ساو، استفاده از فناوری آموزشی تعاملی و تغییر در چیدمان کلاس بود. پس از اعتباربخشی توسط گروه پژوهش و متخصصان، راه حل ها به مدت ۸ هفته اجرا شدند. یافته های مرحله دوم پژوهش نشان داد که میانگین مشارکت فعال دانش آموزان از ۲/۳۵ به ۴/۱۰ (در مقیاس ۵) افزایش یافته، نمرات ارزشیابی مستمر رشد معناداری داشته و همچنین رضایت مندی دانش آموزان از فرآیند یادگیری بهبود چشمگیری یافته است. نتایج این اقدام پژوهی تاکید می کند که تغییر در نقش معلم از انتقال دهنده صرف به تسهیل گر و طراح موقعیت های یادگیری، همراه با تنوع بخشی به روش های تدریس، می تواند انگیزه و مشارکت دانش آموزان را به صورت معناداری ارتقا بخشد.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: اقدام پژوهی ، مشارکت فعال ، روش های تدریس تعاملی ، تدریس دانش آموزمحور ، یادگیری مشارکتی