سواد ادبی دیجیتال/

چکیده:در عصر حاضر که تحولات دیجیتال تمامی ارکان زندگی بشر را تحت الشعاع قرار داده است، نظام های آموزشی نیز ناگزیر به بازنگری در روش های تدریس و محتوای آموزشی خود هستند. ادبیات فارسی به عنوان گنجینه ای عظیم از حکمت، تخیل، و زیبایی شناسی، پتانسیل بی نظیری برای پرورش ذهن خلاق و مهارت های بیان هنری در دانش آموزان دارد. با این حال، شیوه های سنتی تدریس که اغلب بر حفظیات و تحلیل های دستوری متمرکز هستند، قادر به استخراج تمام ظرفیت های این حوزه نیستند. این پژوهش با هدف بررسی نقش تلفیقی آموزش ادبیات فارسی و فناوری های نوین (نظیر هوش مصنوعی، واقعیت مجازی، و داستان سرایی دیجیتال) در ارتقای خلاقیت و تخیل دانش آموزان انجام شده است. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی بوده و با مرور منابع کتابخانه ای و نظریات جدید آموزشی تدوین شده است. یافته ها نشان می دهد که استفاده از ابزارهای فناورانه نه تنها باعث جذابیت کلاس های ادبیات می شود، بلکه با ایجاد محیط های یادگیری تعاملی و چندرسانه ای، امکان تجسم عینی مفاهیم انتزاعی ادبی و بازآفرینی هنری متون کهن را فراهم می آورد. نتیجه گیری حاکی از آن است که تلفیق هوشمندانه ادبیات و فناوری، منجر به شکل گیری “ شده و دانش آموزان را از مصرف کنندگان منفعل متون به تولیدکنندگان خلاق آثار هنری تبدیل می کند.کلیدواژه ها: ادبیات فارسی، خلاقیت، تخیل، فناوری آموزشی، هوش مصنوعی، بیان هنری، واقعیت مجازی، آموزش نوین.