ارزیابی تاثیر یادگیری فعال و تجربی بر عمق یادگیری مفاهیم پایه در دانش آموزان ابتدایی

این پژوهش به بررسی تاثیر رویکردهای نوین یادگیری فعال و تجربی بر افزایش عمق یادگیری مفاهیم پایه در دانش آموزان دوره ابتدایی می پردازد. نظام آموزشی سنتی غالبا بر انتقال اطلاعات و یادگیری سطحی مبتنی بر حفظیات تمرکز دارد که منجر به عدم درک عمیق و ناتوانی دانش آموزان در به کارگیری دانش در موقعیت های جدید می شود. هدف اصلی این مطالعه، تحلیل چگونگی تحول یادگیری از حالت انفعالی به فعال و تجربی و پیامدهای آن بر تثبیت و تعمیق یادگیری در دانش آموزان دوره ابتدایی است.روش شناسی این مقاله، توصیفی–تحلیلی بوده و با مرور ادبیات نظری و یافته های پژوهشی، به تبیین مکانیسم های یادگیری عمیق از منظر نظریه پردازان برجسته (مانند پیاژه، دیویی و کولب) پرداخته شده است. یافته ها نشان می دهد که یادگیری فعال، با درگیر کردن مستقیم دانش آموز در فرآیند کشف، آزمایش و انعکاس، به طور معناداری موجب تقویت اتصالات عصبی و ساخت یابی دانش در ذهن دانش آموز می شود. همچنین، یادگیری تجربی با فراهم آوردن بستر مناسب برای “دانستن از طریق عمل کردن”، فاصله بین دانش نظری و کاربرد عملی را پر می کند. این پژوهش بر لزوم بازنگری در شیوه های تدریس سنتی و بهره گیری از روش هایی چون پروژه محور، اکتشافی و مبتنی بر بازی تاکید می کند تا عمق یادگیری افزایش یافته و دانش آموزان به جای انباشت اطلاعات، به کسب مهارت های تفکر انتقادی و حل مسئله مجهز شوند.

کلیدواژه ها:

یادگیری فعال ، یادگیری تجربی ، عمق یادگیری ، آموزش ابتدایی ، روش تدریس.