عدالت دیجیتال: پر کردن شکاف یادگیری بین دانش آموزان برخوردار و محروم

در زیست بوم آموزشی قرن بیست و یکم، فناوری اطلاعات و ارتباطات دیگر یک ابزار لوکس و جانبی نیست، بلکه به “حق مدنی” و زیرساخت حیاتی برای دسترسی به فرصت های یادگیری تبدیل شده است. با این حال، توزیع نابرابر این منابع، پدیده ای تحت عنوان “شکاف دیجیتال” را رقم زده که نظام های آموزشی را با بحران عدالت مواجه کرده است. این مقاله با رویکردی انتقادی و جامعه شناختی، به واکاوی مفهوم عدالت دیجیتال فراتر از دسترسی صرف به سخت افزار می پردازد. استدلال اصلی پژوهش این است که پر کردن شکاف یادگیری تنها با توزیع تبلت و اینترنت رایگان محقق نمی شود، بلکه نیازمند بازنگری در “پداگوژی دیجیتال”، ارتقای “سرمایه فرهنگی” خانواده ها و توانمندسازی معلمان در مناطق محروم است. در این راستا، سطوح سه گانه شکاف دیجیتال (دسترسی، استفاده و پیامد) مورد بررسی قرار گرفته و راهکارهایی مبتنی بر بوم شناسی آموزشی ایران برای کاهش نابرابری ها ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: عدالت آموزشی ، شکاف دیجیتال ، نابرابری یادگیری ، پداگوژی انتقادی ، سواد دیجیتال ، مدارس محروم ، فناوری آموزشی.