آینده مدرسه: سناریوهایی برای مدارس در سال ۲۰۴۰

مدارس به عنوان نهادهای اصلی جامعه پذیری و انتقال دانش، در آستانه تغییراتی بنیادین قرار دارند. با نزدیک شدن به سال ۲۰۴۰ (۱۴۱۹ شمسی)، همگرایی فناوری های نمایی نظیر هوش مصنوعی عام (AGI)، واقعیت تعمیم یافته (XR) و پیشرفت های علوم اعصاب، ساختار سنتی آموزش را به چالش کشیده است. این مقاله به بررسی سناریوهای محتمل برای مدارس در دو دهه آینده می پردازد. هدف اصلی، ترسیم چشم اندازی است که در آن مرزهای فیزیکی و دیجیتالی کلاس درس محو شده، نقش معلم از انتقال دهنده دانش به طراح تجربه یادگیری تغییر یافته و برنامه درسی بر اساس داده های بیومتریک و شناختی دانش آموز شخصی سازی می شود. این پژوهش با رویکرد آینده پژوهی و با استناد به روندهای فعلی و اسناد بالادستی آموزشی، تحلیلی عمیق از معماری، پداگوژی، اقتصاد آموزش و اخلاق در مدارس ۲۰۴۰ ارائه می دهد. یافته ها نشان می دهد که مدرسه آینده نه یک مکان، بلکه یک شبکه سیال از تعاملات انسانی و ماشینی خواهد بود که هدف غایی آن نه مدرک گرایی، بلکه شکوفایی پتانسیل های منحصر به فرد هر انسان است.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: آینده پژوهی آموزش ، مدارس ۲۰۴۰ ، هوش مصنوعی در آموزش ، یادگیری شخصی سازی شده ، علوم اعصاب تربیتی ، تحول دیجیتال.