از کلاس سنتی تا کلاس هوشمند؛ رویکردی نوین در رتبه بندی معلمان

در عصر انقلاب صنعتی چهارم، نظام های آموزشی جهان با شتابی فزاینده به سمت هوشمندسازی و دیجیتالی شدن حرکت می کنند. کلاس های درس که قرن ها بر پایه انتقال یک سویه دانش از معلم به دانش آموز و با ابزارهای فیزیکی محدود استوار بودند، اکنون به اکوسیستم های پیچیده ای از تعاملات دیجیتال، هوش مصنوعی و داده های کلان تبدیل شده اند. با این وجود، نظام های ارزشیابی و رتبه بندی معلمان، به ویژه در ایران، همچنان تا حد زیادی بر معیارهای سنتی، مستندات کاغذی و سنوات خدمت متمرکز هستند که با واقعیت های کلاس های هوشمند همخوانی ندارند. هدف این مقاله، تبیین ضرورت بازنگری در شاخص های رتبه بندی معلمان بر اساس مقتضیات کلاس های هوشمند است. در این پژوهش، ضمن مقایسه تطبیقی کلاس سنتی و هوشمند، مدلی نوین برای سنجش صلاحیت های حرفه ای معلمان در عصر دیجیتال پیشنهاد می شود. نتایج نشان می دهد که در پارادایم جدید، معیارهایی نظیر سواد دیجیتال، توانایی تحلیل داده های یادگیری، تولید محتوای الکترونیکی و مدیریت کلاس های ترکیبی باید جایگزین یا مکمل معیارهای سنتی شوند. این رویکرد نه تنها به عدالت آموزشی کمک می کند، بلکه انگیزه معلمان را برای ارتقای مهارت های فناورانه افزایش می دهد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: کلاس هوشمند ، رتبه بندی معلمان ، فناوری آموزشی ، ارزشیابی عملکرد ، سند تحول بنیادین ، شایستگی دیجیتال ، آموزش ترکیبی.