آمادگی ذهنی و مهارتی معلمان برای ادغام فناوری های نوین در فرآیند آموزش

ادغام فناوری های نوین، به ویژه هوش مصنوعی، در فرآیند آموزش، یکی از اصلی ترین اولویت های نظام های آموزشی قرن بیست و یکم است. با این حال، موفقیت این ادغام در گرو آمادگی ذهنی و مهارتی معلمان است. هدف این پژوهش، بررسی وضعیت آمادگی معلمان و عوامل موثر بر پذیرش فناوری در کلاس درس است. یافته ها نشان می دهد که اگرچه دسترسی به ابزارهای دیجیتال افزایش یافته است، اما آمادگی ذهنی معلمان برای استفاده موثر از آن ها با چالش های جدی روبرو است. موانعی نظیر مقاومت در برابر تغییر، ترس از جایگزینی توسط ماشین، کمبود اعتمادبه نفس دیجیتال و فشار کاری، مانع از بهره برداری کامل از پتانسیل فناوری می شود. از سوی دیگر، مهارت های فنی ناکافی و نبود دوره های آموزشی مستمر، خلاهای اجرایی ایجاد کرده است. نتایج حاکی از آن است که توسعه حرفه ای معلمان باید فراتر از آموزش مهارت های فنی بوده و به تغییر نگرش و تقویت باورهای خودکارآمدی آن ها بپردازد. این مقاله پیشنهاد می کند که یک مدل جامع توانمندسازی شامل ابعاد شناختی، عاطفی و روانی-حرکتی برای آماده سازی معلمان طراحی شود.