ابعاد روان شناختی یادگیری و تاثیر آن بر انتخاب و اثربخشی روش های آموزشی

یادگیری فرایندی پیچیده است که دربردارنده تعاملات بین عوامل شناختی، عاطفی و رفتاری فرد یادگیرنده با محیط آموزشی است. در این زمینه، ابعاد روان‑شناختی یادگیری همچون حافظه، توجه، انگیزه، خودتنظیمی و سبک های یادگیری نقش های اساسی در بهینه سازی فرایند یادگیری و تعیین اثربخشی روش های آموزشی دارند. پژوهش های توصیفی اخیر نشان داده اند که توجه به این ابعاد، نه تنها می تواند عملکرد تحصیلی را بهبود بخشد، بلکه موجب انتخاب بهتر روش های تدریس توسط معلمان نیز می شود. اهمیت حافظه و توزیع مناسب ارائه محتوا برای تثبیت یادگیری دانش آموزان نیز در مطالعات کلاسیک روانشناسی یادگیری برجسته شده است. با توجه به نقش تعیین کننده این متغیرهای روانشناختی، این مقاله با رویکرد توصیفی تحلیلی به بررسی ابعاد روان‑شناختی یادگیری و تاثیر آن بر انتخاب و اثربخشی روش های آموزشی می پردازد. در این مطالعه، ضمن تحلیل گسترده پژوهش های داخلی و بین المللی، تلاش شده است تا الگوها و روندهای غالب در تعامل بین ویژگی های شناختی و روش های آموزشی شناسایی شود و توصیه های کاربردی برای بهبود فرآیند یاددهی یادگیری ارائه گردد. نتایج بررسی های توصیفی نشان می دهد که انگیزش و خودتنظیمی به عنوان نیروهای محرکه در رشد دانش آموزان و تنظیم رفتارهای یادگیری نقشی کلیدی دارند و می توانند اثربخشی آموزش را تحت تاثیر مثبت قرار دهند. توجه و سبک های یادگیری، به ویژه زمانی که با روش های آموزشی فعال و یادگیری مبتنی بر تعامل تلفیق شوند، می توانند فرآیندهای حافظه سازی و معنادار سازی محتوا را تقویت کنند. سازگاری بین ویژگی های روان‑شناختی دانش آموزان و روش تدریس، موجب بهبود تجربه یادگیری و افزایش رضایت مندی آموزشی می شود. در پایان، مقاله با ارائه پیشنهاداتی برای طراحی برنامه های آموزشی متناسب با ویژگی های روانشناختی یادگیرندگان به منظور ارتقای کیفیت آموزش و تحقق یادگیری عمیق، به توسعه نظریه و عمل آموزشی کمک می کند.

کلیدواژه ها:

روانشناختی یادگیری ، انگیزه ، خودتنظیمی ، توجه ، حافظه ، سبک یادگیری ، روش های آموزشی