بررسی میزان اثربخشی ارزیابی عملکرد دانش آموزان به روش های مختلف

در فضای پیچیده و پویای آموزشی امروز، که بر پرورش شایستگی های چندبعدی و یادگیری مادام العمر تاکید دارد، نقش و ماهیت ارزیابی عملکرد دانش آموزان دستخوش تحولی بنیادین شده است. این پژوهش مروری–تحلیلی با هدف واکاوی نظام مند میزان اثربخشی روش های متعارف و نوین ارزیابی در سنجش حقیقی و همه جانبه ی پیشرفت تحصیلی، انجام شده است. یافته ها آشکار می سازد که علی رغم سلطه ی دیرپای روش های سنتی متمرکز بر آزمون های عینی پایانی، این شیوه ها اغلب در سنجش سطوح بالای شناختی، مهارت های فرآیندی و قابلیت های کاربردی با محدودیت های جدی مواجه هستند. در مقابل، روش های جایگزینی همچون ارزیابی اصیل، پویانمایی (پورتفولیو)، خودارزیابی و سنجش مبتنی بر عملکرد، با فراهم آوردن تصویری غنی، مستمر و زمینه مند از یادگیری، اثربخشی بیشتری در انعکاس عمق فهم، توانایی انتقال دانش و رشد مهارت های شناختی و فراشناختی از خود نشان می دهند. با این حال، کاربست این روش های نوین با چالش های عملی گسترده ای از جمله حجم کاری زیاد معلمان، نیاز به آموزش تخصصی، نگرانی های مربوط به عینیت و قابلیت اطمینان، و مقاومت در برابر تغییر روبرو است. این مقاله نتیجه می گیرد که حرکت به سمت یک الگوی ارزیابی ترکیبی و متوازن، که در آن روش های مختلف با توجه به هدف سنجش به صورت هدفمند به کار گرفته شوند، ضرورتی اجتناب ناپذیر برای نیل به ارزیابی عادلانه، سازنده و پیشبرنده ی یادگیری است.

کلیدواژه ها:

ارزیابی ، دانش آموزان ، عملکرد