خودآگاهی و توسعه حرفه ای معلمان

در عصر تحولات شتابان آموزشی و گسترش فناوری های نوین به ویژه هوش مصنوعی، نقش معلمان دستخوش تغییرات اساسی شده و توسعه حرفه ای آنان به یکی از اولویت های اصلی نظام های آموزشی تبدیل شده است. در این میان، خودآگاهی معلمان به عنوان یک مولفه بنیادین، نقش مهمی در بهبود عملکرد حرفه ای، تصمیم گیری آموزشی و سازگاری با شرایط نوین ایفا می کند. هدف این مقاله، تبیین مبانی نظری خودآگاهی و بررسی جایگاه آن در توسعه حرفه ای معلمان با تاکید بر تحولات آموزش نوین و هوش مصنوعی است. روش پژوهش از نوع مروری بوده و با تحلیل اسناد علمی، مقالات پژوهشی و یافته های نظری مرتبط با خودآگاهی، توسعه حرفه ای معلمان و کاربرد هوش مصنوعی در آموزش انجام شده است. نتایج بررسی ها نشان می دهد که خودآگاهی معلمان، زمینه ساز بازاندیشی حرفه ای، یادگیری مادام العمر، ارتقای کیفیت تعاملات آموزشی و استفاده آگاهانه از فناوری های هوشمند است. همچنین، معلمان خودآگاه توانایی بیشتری در مدیریت چالش های اخلاقی، تربیتی و حرفه ای ناشی از ورود هوش مصنوعی به کلاس درس دارند. بر این اساس، توجه به خودآگاهی در برنامه های تربیت معلم و آموزش های ضمن خدمت، به عنوان پیش نیاز توسعه حرفه ای پایدار، ضرورتی انکارناپذیر برای نظام آموزش و پرورش آینده محور محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

خودآگاهی ، توسعه حرفه ای معلمان ، هوش مصنوعی ، آموزش نوین