کاربرد رویکرد یادگیری تلفیقی (Blended Learning) در توسعه مهارت های بین رشته ای دانش آموزان

پژوهش حاضر به بررسی نقش رویکرد یادگیری تلفیقی (Blended Learning) در تقویت و توسعه مهارت های بین رشته ای (Interdisciplinary Skills) دانش آموزان در محیط های آموزشی می پردازد. در عصر حاضر که پیچیدگی مسائل جهانی نیازمند راه حل های جامع و چندوجهی است، مهارت های بین رشته ای به عنوان یکی از ضروری ترین شایستگی های قرن بیست و یکم شناخته می شود. یادگیری تلفیقی، با ادغام بهینه آموزش حضوری و آنلاین، بستری انعطاف پذیر و غنی برای طراحی تجربیات یادگیری فراهم می آورد که دانش آموزان را وادار به ترکیب دانش و مهارت های کسب شده از رشته های مختلف می کند. این پژوهش با اتکا به مطالعه کتابخانه ای و تحلیل اسناد، به بررسی چارچوب های نظری یادگیری تلفیقی و مولفه های مهارت های بین رشته ای پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که مدل های یادگیری تلفیقی، به ویژه مدل هایی مانند «مدل چرخشی» (Rotation Model) و «مدل انعطاف پذیر» (Flex Model)، با فراهم آوردن فرصت هایی برای پروژه محوری، حل مسئله در بستر واقعی و همکاری برخط، به طور موثری قابلیت های تحلیلی، انتقادی و کاربردی دانش آموزان را در مواجهه با مسائل چندبعدی تقویت می کنند. بحث این مقاله بر اهمیت طراحی فعالانه برنامه درسی تلفیقی برای هدایت دانش آموزان به سمت ادغام دانش تاکید دارد. نتیجه گیری مقاله بر کاربردی بودن این رویکرد در اصلاح ساختارهای آموزشی سنتی و پیشنهادهایی برای پیاده سازی اثربخش آن در نظام آموزشی ایران متمرکز است.

کلیدواژه ها:

یادگیری تلفیقی ، آموزش ترکیبی ، مهارت های بین رشته ای ، آموزش قرن بیست و یکم ، طراحی آموزشی ، یادگیری فعال.