کیفیت آموزش در محیط های یادگیری ترکیبی

یادگیری ترکیبی یا آمیخته (Blended Learning) به عنوان یک رویکرد آموزشی نوین که ترکیبی از آموزش سنتی چهره به چهره و یادگیری الکترونیکی است، در سال های اخیر توجه بسیاری از پژوهشگران و سیاست گذاران آموزشی را به خود جلب کرده است. این مقاله به بررسی جامع عوامل موثر بر کیفیت آموزش در محیط های یادگیری ترکیبی می پردازد و با تحلیل مولفه های کلیدی، چارچوبی برای ارتقای اثربخشی این روش ارائه می دهد. با توجه به گسترش فناوری های اطلاعات و ارتباطات و تغییر نیازهای یادگیرندگان در قرن بیست و یکم، صرفا ادغام ابزارهای دیجیتال در کلاس درس تضمین کننده کیفیت نیست؛ بلکه نیازمند طراحی آموزشی دقیق، تعاملات سازنده و پشتیبانی مناسب است. در این پژوهش، ابعاد مختلف کیفیت شامل طراحی آموزشی، کیفیت تعاملات، نقش مربی، زیرساخت های فناوری و رضایت یادگیرنده مورد بررسی قرار می گیرد. نتایج نشان می دهد که موفقیت یادگیری ترکیبی در هماهنگی میان عناصر انسانی، تکنولوژیک و پداگوژیک نهفته است. این مقاله نتیجه می گیرد که برای دستیابی به کیفیت مطلوب در محیط های ترکیبی، باید از رویکردهای سیستمی استفاده کرد و به طور مداوم بر فرآیندهای ارزشیابی و بهبود تمرکز نمود.

کلیدواژه ها:

یادگیری ترکیبی ، کیفیت آموزش ، طراحی آموزشی ، تعامل ، یادگیری الکترونیکی ، ارزشیابی آموزشی