مقایسه کارایی آموزش حضوری و مجازی از دیدگاه روانشناسی تربیتی و یادگیری

پیشرفت سریع فناوری های اطلاعات و ارتباطات و گسترش آموزش الکترونیکی، ضرورت بازنگری در روش های سنتی آموزشی و مقایسه کارایی آن ها با روش های نوین را بیش از پیش نمایان ساخته است. هدف اصلی این مقاله، مقایسه کارایی آموزش حضوری و مجازی از منظر روانشناسی تربیتی و علم یادگیری با تمرکز بر مولفه های شناختی، عاطفی و اجتماعی است. این مطالعه با روش توصیفی-تحلیلی و با استناد به اسناد کتابخانه ای و پژوهش های معتبر پیشین انجام شده است تا با واکاوی فرآیندهای ذهنی و ارتباطی، نقاط قوت و ضعف هر یک از این بسترها را تبیین نماید. یافته های به دست آمده نشان می دهد که آموزش حضوری در ایجاد تعاملات اجتماعی غنی، انتقال موثر پیام های غیرکلامی، مدیریت توجه و تقویت پیوندهای عاطفی و انگیزشی برتری دارد و برای سنین پایین و محتواهای نیازمند گفت وگو کارایی بیشتری دارد. در مقابل، آموزش مجازی با ارائه انعطاف پذیری زمانی و مکانی، امکان شخصی سازی یادگیری و دسترسی بدون محدودیت جغرافیایی، به دانش آموزان با خودنظم دهی بالا قدرت می دهد، اما با چالش هایی نظیر احساس انزوا، بار شناختی اضافی و نابرابری در دسترسی به فناوری روبرو است.

کلیدواژه ها:

آموزش حضوری ، آموزش مجازی ، روانشناسی تربیتی ، یادگیری ، آموزش ترکیبی ، خودنظم دهی.