ارزیابی کیفیت تعاملات انسانی در کلاس های درس هوشمند و الکترونیکی

در قرن ۲۱ به سمتی می رویم که نیاز به دانش و مهارت های رایانه ای (کامپیوتری ) برای زندگی امری اجتناب ناپذیر به نظر می رسد. چون با گسترش و توسعه امکانات تکنولوژی در عرصه فناوری اطلاعات انتظار می رود تمام سازمان ها خود را به سمت مکانیزه کردن سیستم هایشان سوق دهند. تا از این طریق بر سرعت و دقت انجام کارها افزوده و احتمال خطای نیروی انسانی را نیز کاهش دهند.با توجه به این مسئله در سال ۱۹۸۴ دیوید پرکینز و همکارانش در دانشگاه هاروارد طرح مدارس هوشمند (smart school ) را به عنوان تجربه ای نوین در برنامه های آموزش و پرورش با استفاده از فناوری اطلاعات و ارتباطات مطرح کردند . این طرح به طور آزمایشی در چند مدرسه اجرا شد و بعدها توسعه یافت در این بین مالزی یکی از پیشتازان اجرای طرح مدرسه هوشمند است که از سال ۱۹۹۸ دست به این کار زده و با ارائه یک الگوی موفق توانسته تجربیات خود را به سایر کشورها نیز منتقل کند.در کشور ما نیز طبق مصوبه شورای ICT وزارت آموزش و پرورش در سال تحصیلی ۸۴-۱۳۸۳ اجرای طرح آزمایشی مدارس هوشمند به سازمان آموزش و پرورش تهران محول گردید . بنا به تصمیم شورای راهبردی فناوری اطلاعات و ارتباطا ت تعداد چهار دبیرستان در چهار منطقه تهران انتخاب و اجرای آزمایشی طرح در این مدارس آغاز شد.در حال حاضر تعداد این مدارس افزایش یافته و کیفیت و کارایی آنها نیز با افزایش تجربه ای این نوع مدارس در کشور افزایش یافته است.مفهوم مدرسه هوشمند یک پلت فرم خوب برای بهترین استفاده از یادگیری مشارکتی است. گروه بندی دینامیکی، یادگیری مبتنی بر پروژه و کارگاه ها فرصتی عالی برای به دست آوردن بهتر یادگیری گروهی می دهد. ادغام ابزارهای دیجیتال کمک می کند تا یادگیری مشارکتی مولد تر باشد. این نوع یادگیری دیجیتالی می تواند انگیزه دانش آموزان و همچنین استقامت را افزایش دهد.در مدارس هوشمند، معلمان از طیف گسترده ای از ابزارهای چند رسانه ای از جمله فیلم ها، عکس ها، صوتی، اسلایدها و غیره استفاده می کنند تا فرایند یادگیری و تربیتی موثرتر و کارآمد تر شود. بر خلاف مدارس سنتی، برنامه درسی و دستورالعمل ها سختگیرانه نیست و معلمان می توانند از ابزارهای چند رسانه ای برای آموزش پیشرفته استفاده کنند.اکثریت مدارس هوشمند امروز از تکنولوژی های پیشرفته برای انتقال برنامه های آموزشی سنتی استفاده می کنند. به عبارت دیگر، این مدارس به برنامه درسی سنتی پیوسته و فقط از فن آوری های جدید برای انتشار اطلاعات استفاده می کنند. برعکس، تعدادی از موسسات آموزشی وجود دارند که سیستم مدارس هوشمند را به شدت تغییر می دهند تا آموزش و ابزار را تغییر دهند و از این طریق نظام آموزشی سنتی را از بین ببرند. هوشمندسازی مدرسه موجب می شود تا دانش آموزان تجربه بهتری از محیط آموزشی داشته باشند، بازدهی معلمان افزایش یابد، زمینه استفاده از منابع آموزشی مختلف فراهم شود، امکان ارائه خدمات آموزش از راه دور , با کیفیت فراهم شود، امکان مشارکت دانش آموزان در فرایند آموزش فراهم شود، با دسترسی به داده ها در هر لحظه بتوانیم تصمیمات آگاهانه تری را اتخاذ کنیم و والدین بتوانند در فرایند آموزش مشارکت کنند