تلفیق آموزش های سنتی (حافظه محور) با آموزش های نوین (تحقیق محور) در نظام آموزشی ایران

پیشرفت و تعالی نظام آموزشی هر کشوری همواره در گرو نحوه تعامل میان میراث آموزشی گذشته و نیازهای آینده است. در ایران، نظام آموزشی با چالشی اساسی مواجه است که در یک سو، آموزش های سنتی و حافظه محور با ریشه های عمیق فرهنگی و دینی قرار دارند و در سوی دیگر، ضرورت های آموزش های نوین و تحقیق محور برای ورود به عصر دانش و فناوری مطرح می شوند. هدف اصلی این مقاله، واکاوی و تبیین چگونگی تلفیق هوشمندانه این دو رویکرد متفاوت جهت ارتقای کیفیت آموزش و پرورش است. این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی و با رویکرد مروری و کتابخانه ای، به بررسی اسناد بالادستی، مقالات علمی و منابع تخصصی پرداخته است تا نقاط قوت و ضعف هر یک از روش ها را شناسایی کرده و راهکارهای هم افزایی آن ها را ارائه دهد. یافته های به دست آمده نشان می دهد که آموزش سنتی با تکیه بر حفظ متون اصیل، نقش بی بدیلی در انتقال هویت ملی، تقویت زیرساخت های شناختی و انسجام اجتماعی ایفا می کند و نمی توان آن را کنار گذاشت. در مقابل، آموزش نوین با تمرکز بر پژوهش، تفکر انتقادی و حل مسئله، مهارت های ضروری برای زندگی در دنیای پیچیده مدرن را پرورش می دهد. و نتایج حاصله حاکی از آن است که جایگزینی یکی از این روش ها به جای دیگری راهگشا نیست، بلکه ضروری است مدلی ترکیبی اتخاذ شود که در آن حافظه به عنوان پایه و ابزار، و پژوهش به عنوان فرآیند و هدف مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

آموزش سنتی ، آموزش نوین ، حافظه محور ، تحقیق محور ، تلفیق آموزشی ، نظام آموزشی ایران.