نقش رویکرد بازی محور در ارتقای قدرت ایده پردازی و قضاوت منطقی در محیط های آموزشی

پارادایم های نوین آموزشی با گذر از روش های سنتی حافظه محور، به سمت الگوهایی حرکت کرده اند که بر پرورش تفکر انتقادی و خلاقیت تاکید دارند؛ در این میان، رویکرد بازی وارسازی یا یادگیری بازی محور به عنوان راهبردی تحول آفرین در کانون توجه قرار گرفته است. اهمیت این موضوع از آن جهت است که بازی ها با ایجاد فضایی امن برای آزمون و خطا، ترس از شکست را در فراگیران کاهش داده و بستری برای فوران ایده های نوآورانه فراهم می کنند. با این حال، مسئله اصلی پژوهش حاضر این است که بسیاری از محیط های آموزشی همچنان از فقدان پویایی رنج می برند و دانش آموزان در مواجهه با مسائل پیچیده، توانایی کافی برای تحلیل منطقی و ایده پردازی منسجم را ندارند. ضرورت ادغام بازی در فرآیند یادگیری زمانی آشکار می شود که دریابیم ساختارهای قاعده مند بازی، به طور غیرمستقیم مهارت های شناختی سطح بالا از جمله قضاوت منطقی و تصمیم گیری در شرایط عدم قطعیت را تقویت می کنند. فناوری های هوشمند با ترکیب با این رویکرد، می توانند سناریوهای یادگیری را به گونه ای طراحی کنند که متعلم برای پیشرفت در مسیر آموزشی، ناگزیر به تحلیل چندجانبه و ارائه راه حل های بدیع باشد. بیان مسئله اینجاست که چگونه می توان بازی را از یک ابزار صرفا سرگرم کننده به یک متدولوژی آموزشی هدفمند تبدیل کرد که خروجی آن ارتقای کیفیت تفکر باشد. پیامد بهره گیری از این رویکرد، تغییر نقش فراگیر از یک مصرف کننده غیرفعال دانش به یک تولیدکننده فعال ایده است که می تواند با استدلال های منطقی، از گزینه های خود دفاع کند. در واقع، بازی محوری با درگیر کردن ابعاد عاطفی و شناختی، انگیزه های درونی را برای یادگیری عمیق تحریک کرده و منجر به پایداری آموخته ها می گردد. این نوشتار با هدف تبیین نقش واسطه ای بازی در پیوند میان خلاقیت و منطق، به دنبال ارائه چهارچوبی است که در آن محیط آموزشی به آزمایشگاهی برای تمرین تفکر مستقل و قضاوت صحیح تبدیل شود و از این طریق، آمادگی فراگیران برای مواجهه با چالش های دنیای واقعی به شکل معناداری افزایش یابد.

کلیدواژه ها:

یادگیری بازی محور ، ایده پردازی ، قضاوت منطقی ، تفکر انتقادی ، محیط های آموزشی