نقش سیستم های شبیه سازی مبتنی بر فناوری هوشمند در بهبود یادگیری در مدرسه

نفوذ سیستم های شبیه سازی مبتنی بر فناوری هوشمند به فضای مدارس، پارادایم آموزش را از رویکردهای سنتی و انتزاعی به سمت یادگیری تجربی و فعال تغییر داده است. اهمیت این تحول در آن است که دانش آموزان در محیط های مجازی هوشمند، امکان تجربه پدیده هایی را می یابند که در دنیای فیزیکی به دلیل محدودیت های زمانی، مکانی یا ایمنی، دست نیافتنی هستند. بیان مسئله اصلی در اینجا، غلبه بر انفعال آموزشی و ضعف درک عمیق مفاهیم پیچیده ای است که صرفا با تکیه بر متون درسی حاصل نمی شوند و در درازمدت منجر به افت انگیزه تحصیلی می گردند. ضرورت استفاده از این سیستم ها زمانی برجسته می شود که هوش مصنوعی با تحلیل آنی عملکرد دانش آموز، سناریوی شبیه سازی را به صورت تطبیقی تغییر داده و چالش هایی متناسب با سطح شناختی فرد ارائه می دهد. این فناوری با ایجاد پل میان دانش نظری و مهارت های عملی، به دانش آموز اجازه می دهد تا در یک چرخه مستمر از آزمایش، خطا و بازخورد هوشمند، ساختارهای ذهنی خود را بازسازی کند. چالش اساسی، یکپارچه سازی ارگانیک این ابزارها با اهداف برنامه درسی است تا فراتر از یک ابزار کمکی، به عنوان بستری برای توسعه تفکر نقاد و حل مسئله عمل کنند. در واقع، سیستم های شبیه سازی هوشمند با درگیر کردن حواس چندگانه و ایجاد حس غوطه وری، یادگیری را به فرایندی لذت بخش و ملموس تبدیل می کنند که پیامد مستقیم آن، ارتقای پایداری آموخته ها و آمادگی بهتر برای مواجهه با مسائل واقعی است. بنابراین، بررسی نقش این فناوری در بهبود کیفیت یادگیری، ضرورتی راهبردی برای مدارس در مسیر گذار به آموزش دیجیتال هوشمند محسوب می شود که نه تنها نمرات تحصیلی، بلکه اشتیاق به دانستن را در متعلمان تقویت می نماید.

کلیدواژه ها:

سیستم های شبیه سازی ، فناوری هوشمند ، یادگیری مدرسه ای ، آموزش تطبیقی ، تجربه مجازی