بررسی احساس تعلق دانش آموز به کلاس و مدرسه

احساس تعلق به مدرسه و کلاس درس، یکی از بنیادی ترین نیازهای روانی دانش آموزان است که نقشی حیاتی در پیشرفت تحصیلی، سلامت روان و سازگاری اجتماعی آنان ایفا می کند. این مقاله به بررسی جامع ابعاد و مولفه های احساس تعلق در محیط های آموزشی می پردازد و با تکیه بر نظریه های معتبر روان شناختی و اجتماعی، عوامل موثر بر شکل گیری یا تضعیف این حس را تحلیل می کند. با توجه به اینکه مدرسه به عنوان دومین خانه کودکان عمل می کند، میزان دلبستگی و پذیرش اجتماعی که دانش آموز در آن تجربه می کند، پیش بینی کننده قوی برای انگیزه تحصیلی، کاهش رفتارهای پرخطر و افزایش تاب آوری است. در این پژوهش، نقش روابط معلم–دانش آموز، جو مدرسه، مشارکت والدین و عوامل فردی مورد بررسی قرار می گیرد. نتایج نشان می دهد که ایجاد محیطی مبتنی بر احترام، حمایت و شمول، می تواند احساس تعلق را تقویت کرده و موانع یادگیری را کاهش دهد. این مقاله نتیجه می گیرد که احساس تعلق یک پدیده ثابت نیست بلکه محصول تعاملات پیوسته است و نیازمند مداخلات هدفمند از سوی معلمان، سیاست گذاران و والدین برای تضمین موفقیت همه دانش آموزان است.

کلیدواژه ها:

احساس تعلق ، تعلق به مدرسه ، انگیزش تحصیلی ، سلامت روان ، روابط بین فردی ، جو مدرسه