روابط اجتماعی و ارتباط معلم–دانش آموز در مدرسه و کلاس درس

روابط اجتماعی در محیط های آموزشی و به ویژه کیفیت ارتباط میان معلم و دانش آموز، نقشی بنیادین در موفقیت تحصیلی، رشد اجتماعی و سلامت روان نوآموزان ایفا می کند. این مقاله به بررسی جامع ابعاد مختلف روابط اجتماعی در مدرسه با تمرکز ویژه بر دینامیک های ارتباط معلم–دانش آموز می پردازد. با مرور ادبیات نظری و پژوهش های تجربی، نشان داده می شود که یک رابطه مثبت، حمایتی و مبتنی بر اعتماد، پیش بینی کننده قوی برای انگیزش تحصیلی، تعهد به مدرسه و کاهش رفتارهای پرخطر در دانش آموزان است. در این مقاله مولفه های کلیدی مانند صمیمیت، تعارض و وابستگی در روابط معلم–دانش آموز تحلیل شده و تاثیر سبک های مدیریت کلاس و مهارت های ارتباطی معلم بر شکل گیری این روابط مورد بررسی قرار می گیرد. همچنین، نقش مداخلات آموزشی برای ارتقای مهارت های اجتماعی و تاثیر متقابل روابط همسالان و معلم بر یادگیری بحث می شود. نتایج حاصل از این پژوهش حاکی از آن است که سرمایه اجتماعی در کلاس درس، از طریق کیفیت تعاملات معلم و دانش آموز تقویت می شود و نیازمند توجه ویژه سیاست گذاران و برنامه ریزان آموزشی به بعد انسانی و عاطفی آموزش است.

کلیدواژه ها:

روابط اجتماعی ، ارتباط معلم–دانش آموز ، سرمایه اجتماعی ، مدیریت کلاس ، تعهد تحصیلی ، توسعه شناختی