طراحی چرخه تعاملی پویای معلم، هوش مصنوعی و دانش آموز در مسیر تشخیص الگوهای شخصیتی تا تنظیم پویای محیط کلاس

پیشرفت های چشمگیر در حوزه هوش مصنوعی (AI) و یادگیری ماشین، پتانسیل های بی نظیری را برای تحول در نظام های آموزشی فراهم کرده است. این مقاله به طراحی و تبیین یک چرخه تعاملی پویا میان معلم، هوش مصنوعی و دانش آموز می پردازد که هدف آن تشخیص دقیق الگوهای شخصیتی و تنظیم تطبیقی محیط کلاس درس است. در این مدل، هوش مصنوعی به عنوان یک دستیار هوشمند عمل می کند که با تحلیل داده های رفتاری و شناختی، بینش های عمیقی در مورد ویژگی های شخصیتی و سبک های یادگیری دانش آموزان ارائه می دهد. این اطلاعات به معلم توانایی می دهد تا استراتژی های تدریس، محتوا و تعاملات اجتماعی را به صورت پویا و واقعی تنظیم کند. پژوهش حاضر با بررسی نظریه های شخصیت (مانند مدل بیگ فایو) و اصول یادگیری تطبیقی، چارچوبی را پیشنهاد می کند که در آن فناوری جایگزین نقش معلم نمی شود، بلکه همافزایی میان انسان و ماشین برای ارتقای یادگیری ایجاد می گردد. نتایج نشان می دهد که استفاده از این چرخه تعاملی می تواند منجر به افزایش مشارکت دانش آموزان، کاهش افت تحصیلی و شخصی سازی تجربه آموزشی شود. این مقاله نتیجه می گیرد که آینده آموزش در همگرایی هوش مصنوعی و تخصص انسانی نهفته است و نیازمند بازنگری در نقش های سنتی آموزشی است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی در آموزش ، شخصی سازی یادگیری ، الگوهای شخصیتی ، تنظیم پویای کلاس ، چرخه تعاملی معلم-ماشین ، یادگیری تطبیقی