تحلیل ساختاری و معنایی «قصه های قرآنی» با رویکرد آموزشی

قصه های قرآنی به عنوان یکی از غنی ترین و پایدارترین بخش های متن مقدس اسلام، جایگاه ویژه ای در تربیت دینی و اخلاقی ایفا می کنند. این مقاله به تحلیل ساختاری و معنایی قصه های قرآنی با رویکردی آموزشی می پردازد و نشان می دهد که چگونه می توان از این داستان ها برای انتقال مفاهیم عمیق الهیاتی و اجتماعی به مخاطبان، به ویژه دانش آموزان، بهره برد. با بررسی ساختار روایی، شخصیت پردازی و عناصر بلاغی، مشخص می شود که قصه های قرآن از الگوهای آموزشی پیروی می کنند که با نظریه های یادگیری مدرن همخوانی دارد. این پژوهش با استفاده از روش تحلیلی-توصیفی و با استناد به منابع معتبر تفسیری و آموزشی، به بررسی نقش داستان گویی در درک ماندگار مفاهیم، تاثیر تعارض و حل آن در رشد شناختی، و کاربرد شخصیت های نمادین در الگوسازی می پردازد. نتایج نشان می دهد که تحلیل ساختاری قصه ها به معلمان کمک می کند تا محتوای درسی را به صورت منسجم تر و جذاب تر ارائه دهند و تحلیل معنایی آن ها درک عمیق تری از حکمت های الهی را ممکن می سازد. این مقاله نتیجه می گیرد که استفاده نظام مند از قصه های قرآنی در برنامه های درسی، می تواند انگیزه یادگیری را افزایش داده و مهارت های تفکر انتقادی و اخلاقی را در فراگیران تقویت نماید.

کلیدواژه ها:

قصه های قرآنی ، تحلیل ساختاری ، تحلیل معنایی ، آموزش دینی ، داستان گویی ، نظریه یادگیری