بررسی تاثیر گذاری آموزشی تدریس به شیوه تصویری و قدیمی در پیشرفت یادگیری دانش آموزان

یکی از پرسش های بنیادین در روان شناسی تربیتی و علوم آموزشی این است که «کدام روش تدریس، اثربخش تر است؟» با وجود گذشت دهه ها از پژوهش های تطبیقی، هنوز این بحث در محافل علمی و میان معلمان داغ است. مقاله حاضر با رویکردی علمی-ترویجی به بررسی مقایسه ای تاثیر دو شیوه تدریس «تصویری» و «سنتی» (سخنرانی) بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان می پردازد. یافته های پژوهش های داخلی و بین المللی نشان می دهد که تدریس تصویری به شرط رعایت اصول طراحی آموزشی و متناسب با سن و ویژگی های درس، به طور معناداری موثرتر از روش سنتی است. با این حال، تاکید صرف بر «تصویری بودن» بدون توجه به «کیفیت تصاویر»، «تعامل با محتوا» و «نقش معلم» نه تنها مفید نیست، بلکه می تواند به یادگیری سطحی نیز منجر شود. مقاله در پایان، الگویی تلفیقی برای بهره گیری از هر دو ظرفیت ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

تدریس تصویری ، تدریس سنتی ، روش سخنرانی ، پیشرفت تحصیلی ، رسانه های آموزشی ، چندرسانه ای