استفاده از یادگیری مشارکتی در کلاس درس مدرسه

یادگیری مشارکتی به عنوان یک استراتژی آموزشی نوین که در آن دانش آموزان در گروه های کوچک برای دستیابی به اهداف مشترک تلاش می کنند، توجه بسیاری از متخصصان آموزشی را به خود جلب کرده است. این رویکرد بر خلاف روش های سنتی که در آن معلم تنها منبع دانش است، دانش آموزان را در فرآیند یادگیری فعال می کند و مسئولیت پذیری و تعامل اجتماعی آن ها را تقویت می نماید. هدف این پژوهش بررسی اصول، کارکردها و چالش های پیاده سازی یادگیری مشارکتی در مدارس است. روش تحقیق حاضر توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مطالعه منابع کتابخانه ای است. نتایج نشان می دهد که یادگیری مشارکتی با ایجاد فرصت هایی برای تبادل نظر، حل مسئله و آموزش متقابل، نه تنها پیشرفت تحصیلی را ارتقا می دهد، بلکه مهارت های اجتماعی، تفکر انتقادی و پذیرش تفاوت ها را در دانش آموزان توسعه می دهد. نظریه های یادگیری اجتماعی و سازنده گرایی پایه و اساس این روش را تشکیل می دهند که بر اهمیت تعامل با همسالان در ساخت دانش تاکید دارند. با این حال، موفقیت این روش نیازمند طراحی دقیق گروه ها، تعیین نقش های مشخص و نظارت هوشمندانه معلم برای جلوگیری از مشارکت نابرابر است. در نهایت، یادگیری مشارکتی می تواند محیط کلاس را از یک محیط رقابتی و خشک به یک جامعه پویا و یادگیرنده تبدیل کند.

کلیدواژه ها:

یادگیری مشارکتی ، آموزش فعال ، تعامل اجتماعی ، کار گروهی ، مهارت های اجتماعی ، کلاس درس