رابطه جو روانی _آموزشی کلاس با میزان یادگیری دانش آموزان

جو روانی_آموزشی کلاس درس به عنوان یکی از پیچیده ترین و پویاترین سازه ها در فرآیند آموزش و پرورش، نقشی بنیادین در شکل گیری تعاملات میان معلم و دانش آموز و همچنین تعاملات درون گروهی همسالان ایفا می کند. این سازه شامل مجموعه ای از ویژگی های عاطفی، اجتماعی و آموزشی است که ادراکات مشترک دانش آموزان از محیط یادگیری را شکل می دهد و به طور مستقیم بر انگیزش، توجه و تمرکز آنان تاثیر می گذارد. پژوهش های نظری نشان می دهند که وقتی جو کلاس مبتنی بر احترام، حمایت عاطفی و ساختار منسجم باشد، موانع شناوری کاهش یافته و ظرفیت دریافت اطلاعات توسط دانش آموزان به حداکثر می رسد. بررسی ابعاد مختلف جو روانی کلاس نشان می دهد که عواملی چون همبستگی گروهی، رضایت از مدرسه، فشار کمتر از سوی همسالان، یکپارچگی و قوانین روشن، همبستگی معلم با دانش آموزان و پذیرش دانش آموزان توسط معلم، پیش بینی کننده های قوی برای موفقیت تحصیلی هستند. در مقابل، جوهای آموزشی آشفته، پر از تنش و فاقد نظم ساختاری، منجر به اضطراب، کاهش خودکارآمدی و در نهایت افت عملکرد تحصیلی می شوند. بنابراین، تحلیل رابطه میان متغیرهای محیطی و پیامدهای شناختی نیازمند واکاوی عمیق مکانیسم های روان شناختی است که در بستر کلاس درس جریان دارند. این مقاله با رویکردی تحلیلی و نظری، به بررسی ماهیت رابطه میان جو روانی–آموزشی و میزان یادگیری می پردازد و تلاش می کند با تبیین چارچوب های نظری و تحلیل مفاهیم کلیدی، نشان دهد که چگونه کیفیت محیط روانی کلاس می تواند به عنوان یک پیش بین قدرتمند برای یادگیری عمیق و پایدار عمل کند. نتایج این واکاوی حاکی از آن است که ارتقای کیفیت جو روانی کلاس، نه تنها یک نیاز عاطفی، بلکه یک ضرورت شناختی برای بهبود فرآیند یاددهی–یادگیری است.

کلیدواژه ها:

جو روانی_آموزشی ، یادگیری ، محیط کلاس ، تعاملات آموزشی