رابطه بین سبک تدریس و سطح تفکر انتقادی دانش آموزان

تعامل پیچیده میان روش های آموزشی و شناخت فراگیران همواره یکی از مباحث بنیادین در علوم تربیتی بوده است، به ویژه در زمینه پرورش مهارت های تفکر انتقادی که به عنوان یکی از حیاتی ترین توانمندی های قرن بیست و یکم شناخته می شود. در این راستا، نقش معلم و سبک تدریس او به عنوان عاملی کلیدی در شکل دهی به فرآیندهای شناختی دانش آموزان مورد توجه قرار گرفته است. پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی و توصیفی به بررسی رابطه میان سبک های مختلف تدریس و سطح تفکر انتقادی دانش آموزان می پردازد و تلاش دارد تا مکانیسم های تاثیرگذاری آموزش بر عمق تفکر را تبیین نماید. بررسی ادبیات نظری نشان می دهد که سبک های تدریس مبتنی بر مشارکت، پرسش گری و حل مسئله، بستری مناسب برای رشد تفکر انتقادی فراهم می آورند، در حالی که روش های سنتی و سخنرانی محور اغلب در پرورش این مهارت ناکارآمد هستند. تحلیل دیدگاه های مختلف بیانگر آن است که معلمان با اتخاذ رویکردهای دانشجو-محور و ایجاد محیطی تعاملی، می توانند دانش آموزان را به سمت تحلیل، ارزیابی و استدلال منطقی سوق دهند. این مقاله با واکاوی ابعاد مختلف سبک های تدریس، به شناسایی مولفه هایی می پردازد که بیشترین تاثیر را بر تقویت تفکر انتقادی دارند. نتایج این تحلیل نظری حاکی از آن است که انتخاب سبک تدریس مناسب، تاثیری مستقیم و عمیق بر سطح تفکر انتقادی دانش آموزان دارد و تغییر پارادایم از آموزش سنتی به روش های نوین و فعال، ضرورتی انکارناپذیر در نظام های آموزشی امروزی است. در نهایت، بر اساس یافته های نظری، پیشنهادهایی برای بهبود عملکرد معلمان و بازنگری در روش های تدریس جهت ارتقای سطح تفکر انتقادی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

سبک تدریس ، تفکر انتقادی ، آموزش نوین ، روش های یادگیری فعال