رابطه بین آموزش تلفیقی و درگیری تحصیلی دانش آموزان

آموزش تلفیقی به عنوان رویکردی نوین در نظام های آموزشی، با هدف فراتر رفتن از مرزهای سنتی دروس و ایجاد پیوند میان مفاهیم، توجه بسیاری از محققان و صاحب نظران را به خود جلب کرده است. این رویکرد با تکیه بر ساختاردهی مجدد محتوای آموزشی و ایجاد ارتباط معنادار بین دانش آموزان و موضوعات درسی، بستری را فراهم می آورد که در آن یادگیری به فرایندی پویا، تعاملی و مرتبط با زندگی واقعی تبدیل می شود. در این میان، درگیری تحصیلی به عنوان یکی از کلیدی ترین سازه های روان شناختی و آموزشی، نقش تعیین کننده ای در موفقیت تحصیلی و تداوم حضور دانش آموزان در محیط های یادگیری ایفا می کند و بررسی رابطه آن با روش های تدریس نوین از اهمیت بالایی برخوردار است. پژوهش حاضر با رویکردی توصیفی-تحلیلی و با استناد به ادبیات نظری و پژوهش های معتبر، به واکاوی ماهیت آموزش تلفیقی و ابعاد مختلف درگیری تحصیلی می پردازد. یافته های تحلیلی حاصل از مرور نظام مند منابع علمی حاکی از آن است که وجود رابطه ای مثبت و معنادار میان پیاده سازی اصول آموزش تلفیقی و ارتقای سطوح مختلف درگیری تحصیلی (عاطفی، شناختی و رفتاری) است. آموزش تلفیقی با ارائه زمینه های واقعی و کاربردی برای مفاهیم انتزاعی، ذهنیت دانش آموز را نسبت به ارزش و کاربرد یادگیری تغییر داده و از طریق کاهش احساس انزوا و بی معنایی، بستر لازم برای درگیری عمیق و پایدار را فراهم می کند. این پژوهش تاکید دارد که بازنگری در برنامه های درسی و سمت وسو دادن به روش های تلفیقی می تواند راهکاری موثر برای افزایش بهره وری نظام آموزشی و حل چالش های مربوط به بی انگیزگی و ترک تحصیل باشد.

کلیدواژه ها:

آموزش تلفیقی ، درگیری تحصیلی ، انگیزش تحصیلی ، برنامه درسی بین رشته ای