تاثیرآموزش قران بررفتاراخلاقی دانش اموزان

تعالیم قرآنی به عنوان منبع اصلی هدایت و کمال در اسلام، همواره نقشی بنیادین در شکل دهی به شخصیت و رفتار اخلاقی افراد ایفا کرده اند و در نظام های آموزشی، تربیت اخلاقی دانش آموزان همواره به عنوان یکی از اهداف کلیدی و راهبردی مطرح بوده است. این مقاله با رویکردی توصیفی-تحلیلی و بدون ورود به بررسی های میدانی، به تبیین چگونگی تاثیرگذاری مفاهیم قرآنی بر ابعاد مختلف رفتار اخلاقی دانش آموزان می پردازد و تلاش دارد تا رابطه میان درک مفاهیم دینی و بازتاب آن در کنش های اجتماعی و فردی را از منظر نظری بررسی نماید. در این پژوهش بر این باور است که آموزش صحیح و مستمر قرآن، صرفا به انتقال دانش منجر نمی شود، بلکه بستری برای درونی سازی ارزش ها و هنجارهای اخلاقی فراهم می آورد که می تواند به عنوان یک کنترل کننده درونی در رفتار دانش آموزان عمل نماید. بررسی مبانی نظری و ادبیات موضوع نشان می دهد که قرآن کریم با ارائه الگوهای رفتاری متعالی و دعوت به تفکر در آیات، ظرفیت بالایی برای ارتقای سواد اخلاقی و اجتماعی نسل نوجوان دارد. تحلیل های انجام شده در این مقاله نشان می دهد که آموزش قرآن از طریق تقویت باورهای دینی، افزایش احساس مسئولیت در برابر خالق و خلق، و نهادینه کردن مفاهیمی چون رحمت، عدالت و توکل، می تواند به طور مستقیم بر کاهش رفتارهای پرخطر و افزایش رفتارهای سازش گرایانه در محیط آموزشی تاثیرگذار باشد. این فرآیند نیازمند بهره گیری از روش های تدریس مناسب است که نه تنها حفظ آیات را هدف قرار دهد، بلکه به تفسیر و کاربرد عملی آن ها در زندگی روزمره دانش آموزان توجه ویژه ای داشته باشد. در نهایت، این مقاله به این نتیجه می رسد که تلفیق آموزش های قرآنی با برنامه های درسی مدارس، می تواند به عنوان یک مداخله تربیتی موثر در جهت سلامت روان و تعادل رفتاری دانش آموزان عمل کند. با این حال، تحقق این امر مستلزم نگاهی جامع و نظام مند به محتوای آموزشی و توجه به مقتضیات روان شناختی دوره نوجوانی است تا مفاهیم مقدس به درستی در ذهن و رفتار دانش آموزان نهادینه شوند. نتایج این تحلیل نظری می تواند برای سیاست گذاران آموزشی و مربیان در جهت غنی سازی برنامه های تربیتی و اخلاقی مدارس راهگشا باشد.

کلیدواژه ها:

آموزش قرآن ، رفتار اخلاقی ، دانش آموزان ، تربیت اسلامی