تحلیل موانع تحقق عدالت آموزشی در مناطق محروم: رویکردی برابری خواهانه

دو واژه ی عدالت و تربیت از دیرباز به صورت جداگانه مورد توجه همگان از شاهان و حاکمان تا رعیت و مردم عادی بوده است .در مورد هرکدام از آن ها مباحث گسترده ای شده است.اما طرح کردن ترکیبی از دو واژه ، ناظر برتاثیرگذاری عدالت بر تربیت است.بطور کلی ضمن تعریف و بررسی عدالت در ساحت های تربیتی اجتماعی – سیاسی ، دینی – اخلاقی ، علمی – فناوری ، اقتصادی حرفه ای ، هنری – زیبا شناسی ، زیستی – بدنی ، به آسیب شناسی و آثار فقدان یا کمرنگی عدالت آموزشی در نظام های رسمی و غیر رسمی خواهیم پرداخت که البته ممکن است به علت محدودیت های یک مقاله در همه ساحت ها ورود پیدا نکنیم . لیکن سعی بر پوششی همه جانبه است .عدالتی که مد نظر حضرت علی علیه السلام هست تمامی شئون را شامل می گردد و از همه جهات با تعاریفی که از عدالت در مکاتب مختلف مطرح است متفاوت می نماید . نمی توان در روایتی یا از ایشان پیدا نمود که به نوعی در ساحت های تربیتی ورود نکرده باشد به عنوان مثال می توان حدیت ذیل را به عنوان عدالت اقتصادی یا سیاسی که دوبخش از ساحت ها را شامل می شود به صورت مستقیم و غیر مستقیم کاربرد دارد. هر جا سخن از عدل می شود نیاز به یک عامل و عادل احساس می شود و بسته به نهاد اجتماعی مد نظر عامل عدل تغییر می کند . بارز ترین تربیت غیر رسمی قبل از آغاز آموزش رسمی در خانواده شکل می گیرد . در نهاد کوچک اجتماعی خانواده پدر و مادر به عنوان عوامل مدیریتی خانواده نقش اصلی اجرای عدالت در بین فرزندان و حتی خودشان را ایفا می کنند . نیاز به عدالت ، بعد از تولد فرزند دوم به بعد بیشتر احساس می گردد . هنگامی که نوزاد تازه رسیده کانون توجه می شود اگر از عدالت جانب والدین رعایت نگردد ، آثار سوء تربیتی فراوانی بر جای خواهد گذاشت . چه بسا ممکن است کاری که والدین انجام می دهند عین عدالت باشد اما به جهت کم شدن سهم کودک اول ، برای او سوالاتی پیش بیاید و از والدین جواب بخواهد . در این طور مواقع توصیه شده است که به جای سعی بر توضیح پاسخ منطقی که در قالب تفکر کودک نمی گنجد ، او را در موقعیتی مشابه قرار داده تا با قوه قضاوت کودکانه خود نسبت به ادراک مساله و پاسخ گویی به سوالش اقدام کند و گرنه احساس حقارت و سرخوردگی – حسادت و خود کم بینی ، پایه های خود را در شخصیت او بنیان می گذارند .