تاثیر تعامل موثر دبیر و دانش آموز بر انگیزه تحصیلی در مدارس استثنایی

آموزش دانش آموزان با نیازهای ویژه همواره نیازمند رویکردهای نوآورانه و شخصی سازی شده ای است که بتواند تفاوت های فردی و ظرفیت های منحصر به فرد هر دانش آموز را پوشش دهد. در این راستا، روش های تدریس فردمحور (Individualized Instruction) به عنوان یک پارادایم آموزشی کارآمد، توجه محققان و متخصصان حوزه آموزش استثنایی را به خود جلب کرده است. این مقاله مروری با هدف بررسی جامع تاثیر این روش ها بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان مدارس استثنایی تهیه شده است. روش تدریس فردمحور بر انطباق محتوا، زمان بندی، روش ارائه و ارزشیابی با توجه به نیازها، سرعت یادگیری و سبک شناختی هر دانش آموز تاکید دارد. پژوهش های پیشین نشان داده اند که رویکردهای مبتنی بر برنامه آموزشی فردی (IEP) که هسته اصلی آموزش فردمحور را تشکیل می دهند، منجر به افزایش معنادار در مهارت های پایه، بهبود انگیزه درونی و کاهش رفتارهای نامطلوب در این گروه از دانش آموزان می شوند. این مقاله مروری به تحلیل ادبیات موجود، شناسایی مکانیسم های موثر این رویکردها و همچنین چالش های عملیاتی پیاده سازی آن ها در محیط های کلاس های استثنایی می پردازد. نتایج نشان می دهند که کاربرد موثر و نظام مند روش های فردمحور، عامل کلیدی در به حداکثر رساندن پتانسیل یادگیری دانش آموزان استثنایی و دستیابی به نتایج تحصیلی مطلوب تر است، اگرچه نیازمند زیرساخت های حمایتی قوی و آموزش مستمر معلمان است.

کلیدواژه ها:

تدریس فردمحور ، آموزش استثنایی ، پیشرفت تحصیلی ، نیازهای ویژه ، برنامه آموزشی فردی