بررسی تاثیر روش های تدریس فردمحور بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان مدارس استثنایی

آموزش دانش آموزان مدارس استثنایی به دلیل تنوع نیازها، توانایی ها و چالش های یادگیری منحصر به فرد، نیازمند رویکردهای آموزشی اثربخش و انعطاف پذیری بالایی است. روش های تدریس سنتی که بر پایه یک مدل یکسان برای همه دانش آموزان بنا شده اند، اغلب در پاسخگویی به این نیازهای متغیر ناکام می مانند. در دهه های اخیر، تمرکز آموزش ویژه به سمت رویکردهای فردمحور (Person-Centered Approaches) سوق یافته است که هدف اصلی آن شخصی سازی فرآیند یادگیری بر اساس ویژگی های خاص هر دانش آموز است. این مقاله مروری جامع به بررسی تاثیر این روش های تدریس فردمحور، از جمله برنامه های آموزشی انفرادی (IEP)، آموزش مبتنی بر شایستگی، و استفاده از فناوری های تطبیقی، بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان با نیازهای ویژه می پردازد. مرور ادبیات نشان می دهد که رویکردهای فردمحور نه تنها منجر به بهبود معنادار در مهارت های شناختی و تحصیلی (مانند خواندن، ریاضیات و مهارت های ارتباطی) می شوند، بلکه به طور قابل توجهی بر خودکارآمدی، انگیزه درونی و مشارکت اجتماعی این دانش آموزان تاثیر مثبت می گذارند. چالش های اصلی در اجرای این رویکردها شامل کمبود منابع تخصصی، نیاز به آموزش مستمر معلمان و دشواری در ارزیابی نتایج یادگیری غیرخطی است. در نهایت، این مقاله بر لزوم ادغام اصول فردمحوری در طراحی برنامه درسی ملی، تسهیل همکاری بین متخصصان و خانواده ها، و استفاده استراتژیک از داده های ارزیابی برای تنظیم مداوم اهداف آموزشی تاکید می نماید تا اطمینان حاصل شود که هر دانش آموز استثنایی به پتانسیل کامل خود دست می یابد.

کلیدواژه ها:

آموزش استثنایی ، روش تدریس فردمحور ، پیشرفت تحصیلی ، برنامه ریزی آموزشی انفرادی ، یادگیری شخصی سازی شده