نقش مدرسه در شکل گیری نگرش مثبت نسبت به یادگیری

این مقاله مروری به بررسی نقش حیاتی مدرسه به عنوان نهاد کانونی در شکل گیری و تقویت نگرش مثبت دانش آموزان نسبت به فرایند یادگیری می پردازد. نگرش مثبت به یادگیری، که شامل علاقه، انگیزه درونی، خودکارآمدی ادراک شده و ارزش گذاری بر دانش است، سنگ بنای موفقیت تحصیلی بلندمدت و یادگیری مادام العمر محسوب می شود. مدرسه به عنوان محیط رسمی آموزش، فراتر از انتقال صرف محتوای درسی، وظیفه دارد تا فضایی حمایتی، انگیزشی و معنادار فراهم آورد که در آن یادگیری به فعالیتی لذت بخش و هدفمند تبدیل شود. این پژوهش با مرور ادبیات موجود، ابعاد مختلف تاثیرگذاری مدرسه بر نگرش دانش آموزان را تحلیل می کند، از جمله سبک مدیریت کلاس، کیفیت تعاملات معلم و دانش آموز، طراحی برنامه درسی و فرهنگ سازمانی مدرسه. نتایج نشان می دهند که رهبری آموزشی مثبت، استفاده از روش های تدریس فعال و دانش آموز محور، ایجاد محیطی با ریسک پذیری امن برای اشتباه کردن و همچنین ارائه بازخوردهای سازنده و متمرکز بر فرآیند، عوامل اصلی در ارتقاء خودباوری و اشتیاق دانش آموزان به یادگیری هستند. توجه ناکافی به ابعاد عاطفی و اجتماعی یادگیری در محیط مدرسه می تواند منجر به بی علاقگی، اضطراب عملکرد و ترک تحصیل شود. بنابراین، اصلاحات ساختاری و فرهنگی در نظام های آموزشی برای تمرکز بر پرورش نگرش های سازنده نسبت به دانش اندوزی امری ضروری است. این مقاله بر لزوم توجه بیشتر سیاست گذاران آموزشی به محیط روانی و اجتماعی مدرسه تاکید می کند تا اطمینان حاصل شود که مدرسه نه تنها مکانی برای کسب نمره، بلکه بستری برای عشق به دانش است.

کلیدواژه ها:

نگرش یادگیری ، محیط مدرسه ، انگیزش تحصیلی ، خودکارآمدی ، فرهنگ یادگیری