تاثیر فعالیت های تربیتی بر افزایش اعتمادبه نفس دانش آموزان

اعتمادبه نفس به عنوان باور فرد به توانمندی های خود برای دستیابی به اهداف، از مولفه های اساسی سلامت روان و موفقیت تحصیلی و اجتماعی محسوب می شود. نظام های آموزشی معاصر، علاوه بر انتقال دانش، پرورش قابلیت های روانی-اجتماعی دانش آموزان را نیز در کانون توجه قرار داده اند. این پژوهش با هدف تبیین تاثیر فعالیت های تربیتی متنوع بر افزایش سطح اعتمادبه نفس دانش آموزان انجام شده است. روش تحقیق حاضر، توصیفی-تحلیلی با رویکرد مرور نظام مند منابع کتابخانه ای است. یافته ها نشان می دهد که فعالیت های تربیتی در قالب های آموزشی، پرورشی، هنری، ورزشی، اجتماعی و دینی-اخلاقی، از طریق مکانیسم هایی چون فراهم آوری تجربه موفقیت، بازخورد مثبت، تقویت خودپنداره، ایجاد حس تعلق و مسئولیت پذیری، به طور مستقیم و غیرمستقیم بر باورهای خودکارآمدی و در نتیجه اعتمادبه نفس دانش آموزان تاثیر می گذارند. نقش مدرسه به عنوان بستر اصلی، معلم به عنوان تسهیل گر و الگو، و خانواده به عنوان پایه گذار اولیه، در این فرآیند حیاتی است. پیامدهای تقویت اعتمادبه نفس، بهبود عملکرد تحصیلی، افزایش تاب آوری، تقویت مهارت های اجتماعی و کاهش رفتارهای پرخطر را در برمی گیرد. با این حال، موانعی چون کمبود زمان، منابع، آموزش ناکافی نیروی انسانی و تاکید صرف بر نتایج کمی تحصیلی، اجرای موثر این فعالیت ها را با چالش مواجه کرده است. بر این اساس، ارائه راهکارهای عملی از جمله تلفیق برنامه های پرورشی با دروس آموزشی، توانمندسازی معلمان، مشارکت دادن خانواده ها و ایجاد سیستم ارزشیابی توصیفی-تشخیصی ضروری به نظر می رسد. در نتیجه، می توان اذعان داشت که برنامه ریزی منسجم و همه جانبه برای غنی سازی فعالیت های تربیتی در مدارس، نه تنها یک مکمل، بلکه بخشی جدایی ناپذیر از ماموریت آموزشی برای پرورش نسلی باورمند، توانمند و متعهد است.

کلیدواژه ها:

اعتمادبه نفس ، فعالیت های تربیتی ، روان شناسی تربیتی ، دانش آموز ، خودکارآمدی ، مدرسه