پیش بینی رضایت از زندگی دانش آموزان بر اساس حمایت اجتماعی ادراک شده از معلمان و همسالان

رضایت از زندگی به عنوان یک ارزیابی شناختی-عاطفی کلی از کیفیت زندگی فرد، یکی از شاخص های محوری بهزیستی روان شناختی در دوره حساس نوجوانی محسوب می شود. در این میان، محیط مدرسه با شبکه پیچیده روابط اجتماعی خود، نقشی تعیین کننده در شکل دهی به این ارزیابی ایفا می کند. این مقاله با رویکردی تحلیلی-ترکیبی، به بررسی نقش پیش بینانه دو منبع کلیدی حمایت اجتماعی درون مدرسه—یعنی «حمایت ادراک شده از معلمان» و «حمایت ادراک شده از همسالان»—بر سطح رضایت از زندگی دانش آموزان می پردازد. یافته های مبتنی بر مرور نظام مند مطالعات طولی و مقطعی نشان می دهد که ادراک دانش آموز از حمایت عاطفی، ابزاری و اطلاعاتی دریافتی از این دو منبع، نه تنها به صورت مستقیم با افزایش احساس تعلق، ارزشمندی و امنیت روان شناختی مرتبط است، بلکه به عنوان یک منبع مقاومت روانی، اثرات منفی استرس های تحصیلی و بین فردی را تعدیل می کند. حمایت معلمان، با تامین یک پایگاه امن و مشروعیت بخش، بیشتر بر بعد ارزیابی کلی زندگی و احساس موفقیت اثر می گذارد، در حالی که حمایت همسالان، با برآورده کردن نیازهای صمیمیت و هویت گروهی، بر ابعاد عاطفی و اجتماعی رضایت تاکید دارد. چالش های اصلی شامل اندازه گیری دقیق ادراک ذهنی، تفاوت های فردی در تفسیر حمایت، و احتمال اثرات متقابل پیچیده است. غلبه بر این چالش ها مستلزم طراحی مداخلات مدرسه محوری است که به طور همزمان کیفیت رابطه معلم-دانش آموز و جو ارتباطی میان همسالان را هدف قرار دهد.

کلیدواژه ها:

رضایت از زندگی ، حمایت اجتماعی ادراک شده ، حمایت معلمان ، حمایت همسالان ، بهزیستی روان شناختی ، تعلق خاطر مدرسه ای ، تعدیل استرس ، پیش بینی رضایت ، محیط اجتماعی مدرسه