اثربخشی استفاده از پلتفرم های آموزش ترکیبی بر درگیری تحصیلی و خودتنظیمی دانش آموزان در درس

جهش ناگهانی به سمت آموزش های دیجیتال در سال های اخیر، ضرورت بازاندیشی در الگوهای سنتی و اتخاذ رویکردهای نوین را بیش از پیش آشکار ساخته است. در این میان، آموزش ترکیبی به عنوان پارادایمی یکپارچه نگر که هوشمندانهترین جنبه های آموزش حضوری و آنلاین را تلفیق می کند، توجه فراوانی را به خود معطوف داشته است. این مقاله با هدف تحلیل عمیق اثربخشی استفاده از پلتفرم های آموزش ترکیبی بر دو متغیر کلیدی فرآیند یادگیری، یعنی «درگیری تحصیلی» و «خودتنظیمی»، نگاشته شده است. یافته های پژوهش مبتنی بر مرور نظام مند مطالعات، حاکی از آن است که طراحی هدفمند محیط های ترکیبی می تواند با فراهم آوردن امکان دسترسی شخصی شده به محتوا، افزایش تعاملات غیرهمزمان عمیق، ایجاد فضای بازخورد مستمر و تقویت مالکیت دانش آموز بر فرآیند یادگیری، به طور معناداری بر ابعاد رفتاری، عاطفی و شناختی درگیری تحصیلی تاثیر بگذارد. از سوی دیگر، ذات غیرخطی و انعطاف پذیر این محیط ها، دانش آموزان را ناگزیر به توسعه و به کارگیری راهبردهای خودتنظیمی در زمینه هایی مانند مدیریت زمان، نظارت بر فهم، تعیین هدف و انتخاب راهبرد می سازد که در بلندمدت به ظرفیتی مادام العمر تبدیل می شود. با این حال، تحقق این اثربخشی منوط به غلبه بر چالش های جدی از جمله شکاف دیجیتالی، نیاز به بازطراحی محتوای آموزشی، ضرورت توسعه حرفه ای معلمان و پشتیبانی از دانش آموزان ضعیف در خودتنظیمی است.

کلیدواژه ها:

آموزش ترکیبی ، پلتفرم های یادگیری ، درگیری تحصیلی ، خودتنظیمی یادگیری ، شخصی سازی آموزش ، تعامل آموزشی ، محیط های یادگیری ترکیبی ، سواد دیجیتال.