تحلیل عوامل موثر بر یادگیری عمیق دانش آموزان در محیط های آموزشی معاصر

یادگیری عمیق به عنوان یکی از اهداف بنیادین آموزش معاصر، نقشی اساسی در ارتقای کیفیت یادگیری و پرورش توانمندی های شناختی دانش آموزان ایفا می کند. این نوع یادگیری فراتر از حفظ و بازتولید اطلاعات بوده و بر درک مفهومی، تفکر انتقادی، توانایی تحلیل و کاربرد دانش در موقعیت های جدید تاکید دارد. مقاله حاضر با رویکردی تحلیلی به بررسی عوامل موثر بر شکل گیری و تقویت یادگیری عمیق دانش آموزان در محیط های آموزشی معاصر می پردازد. بر اساس مرور و تحلیل پژوهش های معتبر حوزه آموزش، مشخص می شود که یادگیری عمیق حاصل تعامل پیچیده میان عوامل فردی، آموزشی و محیطی است. ویژگی هایی مانند انگیزش درونی، خودکارآمدی تحصیلی و مسئولیت پذیری یادگیرنده در کنار شیوه های تدریس فعال، تعامل اثربخش میان معلم و دانش آموز و طراحی هدفمند فعالیت های یادگیری، نقش تعیین کننده ای در تعمیق فرآیند یادگیری دارند. همچنین، محیط های آموزشی نوین که از فناوری های یادگیری و رویکردهای انعطاف پذیر بهره می گیرند، می توانند زمینه مناسبی برای مشارکت فعال و یادگیری معنادار فراهم آورند. یافته های تحلیلی این مقاله نشان می دهد که تحقق یادگیری عمیق مستلزم تغییر نگرش از آموزش انتقال محور به یادگیری یادگیرنده محور است. در پایان، مقاله با تاکید بر ضرورت بازنگری در سیاست ها و روش های آموزشی، راهکارهایی برای تقویت یادگیری عمیق در نظام های آموزشی معاصر ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

یادگیری عمیق ، آموزش معاصر ، تدریس فعال ، مشارکت دانش آموز ، محیط های یادگیری نوین