بررسی اثربخشی رویکرد تعامل محور تعامل محور تدریس

هدف پژوهش حاضر بررسی روش های اثربخش تدریس با تاکید بر رویکرد تعامل محور و به ویژه یادگیری مشارکتی است. تحولات سریع آموزشی و ناکارآمدی نسبی روش های سنتی، ضرورت توجه به رویکردهایی را آشکار ساخته است که یادگیرنده را به عنصر فعال فرایند آموزش تبدیل می کنند. در این میان، یادگیری مشارکتی به عنوان یکی از مهم ترین روش های تعامل محور، با تکیه بر همکاری، گفت وگو و مسئولیت پذیری گروهی، جایگاه ویژه ای در ادبیات آموزشی یافته است. این پژوهش با استفاده از روش مطالعه کتابخانه ای و تحلیل منابع علمی معتبر داخلی و خارجی انجام شده و به تبیین مفهوم روش های اثربخش تدریس، بررسی مبانی نظری رویکرد تعامل محور و شناسایی اصول و ویژگی های یادگیری مشارکتی پرداخته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که یادگیری مشارکتی تاثیر مثبت و معناداری بر پیشرفت تحصیلی، افزایش انگیزش یادگیری، بهبود نگرش فراگیران نسبت به مدرسه و تقویت مهارت های اجتماعی و ارتباطی دارد. همچنین، این روش با فراهم کردن فرصت یادگیری متقابل، به تفاوت های فردی دانش آموزان توجه کرده و زمینه تحقق عدالت آموزشی را تقویت می کند. نتایج حاکی از آن است که در یادگیری مشارکتی، نقش معلم از انتقال دهنده صرف دانش به تسهیل گر و هدایت گر فرایند یادگیری تغییر می یابد. با این حال، چالش هایی نظیر تراکم کلاس ها، محدودیت زمان، ضعف آموزش معلمان و نظام های ارزشیابی سنتی می تواند اجرای موثر این روش را با دشواری مواجه سازد.

کلیدواژه ها:

تدریس ، یادگیری ، رویکرد فعال ، تعامل محوری ، مساله محوری