تاثیر فناوری های هوشمند بر رشد ارزش های اخلاقی و اجتماعی در محیط های یادگیری

امروزه با نفوذ هوش مصنوعی به عرصه آموزش، تاثیر آن بر رشد اخلاقی و اجتماعی دانش آموزان به موضوعی مهم و چالش برانگیز تبدیل شده است. این فناوری دیگر تنها یک ابزار کمکی نیست، بلکه به عاملی فعال در شکل دهی به نگرش ها، ارزش ها و رفتارهای فراگیران مبدل گشته است. از یک سو، هوش مصنوعی فرصت های بی سابقه ای برای پرورش اخلاقی فراهم می کند. از طریق شبیه سازی موقعیت های اخلاقی پیچیده، دانش آموزان می توانند در فضایی امن به تمرین تصمیم گیری و درک پیامدهای انتخاب های خود بپردازند. سیستم های هوشمند با تحلیل رفتار افراد، بازخورد شخصی شده ارائه داده و به توسعه مهارت هایی مانند همدلی، خودآگاهی و تفکر انتقادی کمک می کنند. همچنین، با ارائه محتوای آموزشی متناسب با سطح رشد اخلاقی هر فرد، یادگیری ارزش ها را عمیق تر می سازند. اما در سوی دیگر، خطرات قابل توجهی نیز وجود دارد. تعامل بیش از حد با محیط های دیجیتال ممکن است به تدریج توانایی درک عواطف انسانی و برقراری ارتباط عمیق را کاهش دهد. سوگیری های نهفته در داده ها و الگوریتم ها می توانند ناخواسته پیش داوری های اجتماعی را تقویت کنند. همچنین، اتکای زیاد به راهنمایی ماشین ها ممکن است استقلال فکری و احساس مسئولیت شخصی در دانش آموزان را تضعیف نماید. بنابراین، مسئله اصلی این است که چگونه می توان از هوش مصنوعی به گونه ای استفاده کرد که به رشد اخلاقی و اجتماعی فعال دانش آموزان بینجامد، در حالی که از آسیب های احتمالی آن پیشگیری شود؟ پاسخ به این پرسش نیازمند طراحی مسئولانه ی سیستم های هوشمند، آموزش معلمان برای هدایت این فرآیند و تقویت سواد دیجیتالی انتقادی در میان همه ذی نفعان آموزشی است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، رشد اخلاقی ، مهارت های اجتماعی ، سوگیری الگوریتمی ، آموزش ارزش ها