نقش آموزش مهارت های زندگی در ارتقای سازگاری روانی دانش آموزان

آموزش مهارت های زندگی یکی از مولفه های کلیدی در تقویت سازگاری روانی دانش آموزان و توانمندسازی آنان در مواجهه با چالش های روزمره زندگی است. این مهارت ها شامل توانایی های شناختی، هیجانی و بین فردی مانند تصمیم گیری، حل مسئله، برقراری ارتباط موثر، مدیریت هیجان و استرس هستند که نقش بنیادی در سلامت روان و سازگاری اجتماعی–تحصیلی نوجوانان ایفا می کنند (Erduran Avcı & Korur, ۲۰۲۲). مطالعات متعدد بین المللی نشان می دهند که آموزش مهارت های زندگی با بهبود خودآگاهی، کاهش استرس و اضطراب، افزایش خودارزشمندی و بهبود سازگاری روانی در دانش آموزان مرتبط است (Rabani, ۲۰۲۲; Tagat et al., ۲۰۲۵). با این حال، بخش عمده ای از ادبیات پژوهشی به مداخلات شبه آزمایشی و آزمایشی اختصاص یافته و کمتر به توصیف وضعیت موجود دریافت آموزش مهارت های زندگی و رابطه آن با سازگاری روانی در محیط مدارس پرداخته شده است. این مقاله با رویکرد توصیفی – همبستگی، به بررسی رابطه میان آموزش مهارت های زندگی و سازگاری روانی دانش آموزان می پردازد و تلاش می کند تصویری جامع از وضعیت موجود این پدیده در مدارس ارائه دهد. یافته های پژوهش های اخیر نشان می دهد که آموزش مهارت های زندگی می تواند به طور مستقیم با افزایش سازگاری روانی، بهبود عملکرد اجتماعی و کاهش مشکلات روانی در دانش آموزان همراه باشد، اگرچه میزان این تاثیر در سطوح مختلف جنبه های روانی و آموزشی متفاوت گزارش شده است (Life skill education among adolescents, n.d.; Effect of Life Skills Training, ۲۰۲۴). نتایج این مقاله می تواند برای مشاوران، معلمان و سیاست گذاران آموزشی هنگام طراحی برنامه های آموزشی جامع در مدارس بسیار راهگشا باشد.

کلیدواژه ها:

مهارت های زندگی ، سازگاری روانی ، دانش آموزان ، آموزش روانشناختی ، سلامت روان