نقش انضباط آموزشی در ارتقای کیفیت یادگیری دانش آموزان

انضباط آموزشی به عنوان یکی از ارکان اساسی نظام تعلیم و تربیت، نقشی محوری در شکل دهی محیط یادگیری موثر و ارتقای کیفیت دانش آموزان ایفا می کند. این مقاله مروری جامع به بررسی ابعاد مختلف این نقش، شامل تاثیرات مستقیم و غیرمستقیم آن بر فرآیند شناختی و رفتاری دانش آموزان می پردازد. انضباط آموزشی، فراتر از صرفا رعایت قوانین و مقررات، شامل ایجاد ساختار، تقویت خودتنظیمی، پرورش مسئولیت پذیری و توسعه مهارت های اجتماعی است که همگی به طور مستقیم با موفقیت تحصیلی مرتبط هستند. فقدان انضباط، زمینه ساز هرج و مرج کلاسی، کاهش تمرکز، و افت عملکرد تحصیلی می شود، در حالی که رویکردهای انضباطی مثبت و مشارکتی، محیطی امن و قابل پیش بینی ایجاد کرده که یادگیری عمیق در آن تسهیل می گردد. این پژوهش با مرور ادبیات موجود، تلاش می کند تا چارچوبی نظری برای درک بهتر مکانیسم هایی که از طریق آن ها انضباط، کیفیت یادگیری را بهبود می بخشد، ارائه دهد. تاکید بر انضباط مبتنی بر عدالت ترمیمی و روابط مثبت بین معلم و دانش آموز به عنوان رویکردهای موثرتر در این زمینه برجسته شده است. یافته های این مرور نشان می دهد که استقرار یک فرهنگ انضباطی قوی و حمایت کننده، عنصری حیاتی برای دستیابی به اهداف آموزشی و پرورشی در مدارس محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

انضباط آموزشی ، کیفیت یادگیری ، خودتنظیمی ، محیط یادگیری ، عملکرد تحصیلی