اثربخشی تشویق و تنبیه در افزایش یادگیری دانش آموزان

تشویق در امر یادگیری و آموزش ، عامل و محرکی اساسی برای کودک بحساب می آید .تجربه های معلمان و مربیان نشان می دهد کودکانی که در کلاس و مدرسه به خاطر درسمورد تشویق قرار می گیرند بیش از دیگران به فراگیران در یادگیری کمک می کنند وبه فراگیری مسایل موفق می شوند ، پاره ای دیگر از بررسی ها که براساس آزمایش بدست آمده اند ، ثابت کرده که نقش تشویق در یادگیری به مراتب مهم تر و موثر تر از نقش تنبیه است .اثرات تشویق در کودکان به مراتب موثر تر از اثرات تنبیه در دیگران بوده است . همچنین تحقیقی نشان داده است که تشویق در یک درس ، اگر چه سبب رشد وپیشرفت کودکان درهمان درس می شود ولی اثر عام آن، آنقدر پردامنه است که دیگردروس را هم در بر می گیرد . بدین معنی که تشویق کودک در یک درس باعث پیشرفت در دروس دیگر هم می شود . این امر بخاطر آن است که کودک در اثر تشویق کلا دیدی مثبتبه یادگیری پیدا کرده و بصورت کلی تری به درس و مدرسه علاقه پیدا می کند . ( قائمی ، ۱۳۶۷ : ۲۸۶ )بدین ترتیب می توان گفتکه پاداش ، عکس العملی است که مربی بدنبال رفتار مطلوب متربی از خود نشان می دهد و باعث تکرار رفتار در موقعیت های بعدی می گردد . و شایسته است در فرایند یاددهی یادگیری از تشویق بیش از تنبیه استفاده کنیم ، مگر در مواردی ناچارباشیم از تقویت منفی استفاده می کنیم

کلیدواژه ها:

تحریک انگیزش ، عوامل موثر ، عملکرد و پیشرفت