تاثیر ابزارهای هوشمند بر مدیریت زمان دانش آموزان

چکیده گسترش روزافزون فناوری های نوین و ورود ابزارهای هوشمند به عرصه های مختلف زندگی، بویژه در نظام های آموزشی، تحولات بنیادینی در شیوه های یادگیری و مدیریت منابع فردی ایجاد کرده است. ابزارهای هوشمند با ارائه امکاناتی همچون برنامه ریزی خودکار، یادآوری های هوشمند و تحلیل عملکرد، پتانسیل بالایی برای بهبود مدیریت زمان دانش آموزان دارند؛ اما در کنار فرصت ها، چالش هایی نظیر حواس پرتی و وابستگی فناورانه نیز متوجه این ابزارها است که نیازمند واکاوی دقیق می باشد. این مقاله با رویکردی علمی–توصیفی–تحلیلی، به بررسی ماهیت این ابزارها و تاثیرات چندوجهی آن ها بر زمان بندی و اولویت بندی فعالیت های تحصیلی دانش آموزان می پردازد و تلاش می کند تا با تبیین ابعاد مختلف موضوع، راهکارهایی برای بهره برداری بهینه از این فناوری ها ارائه دهد. همچنین، ابعاد روان شناختی و تربیتی استفاده از این ابزارها در فرآیند یادگیری خودگردان مورد تحلیل قرار می گیرد تا نشان داده شود که چگونه تکنولوژی می تواند به تسهیل فرآیندهای شناختی و کاهش بار ذهنی دانش آموزان کمک کند. در نهایت، این پژوهش به این نتیجه می رسد که ادغام هوشمند ابزارهای دیجیتال در روال تحصیلی، نیازمند آموزش مهارت های سواد دیجیتال و خودنظم دهی است. ابزارهای هوشمند زمانی که به درستی مورد استفاده قرار گیرند، می توانند به عنوان دستیارهای قدرتمند در اولویت بندی وظایف، پایش پیشرفت و ایجاد تعادل بین فعالیت های درسی و غیردرسی عمل کنند. بنابراین، شناخت دقیق ظرفیت ها و محدودیت های این ابزارها، گامی ضروری در جهت ارتقای کیفیت آموزش و پرورش و تربیت نسلی کارآمد و زمان شناس در عصر حاضر است.

کلیدواژه ها:

مدیریت زمان ، ابزارهای هوشمند ، دانش آموزان ، بهره وری تحصیلی