نقش نگرش معلمان نسبت به توانمندی دانش آموزان در موفقیت تحصیلی

این مقاله به بررسی نقش حیاتی نگرش معلمان نسبت به توانمندی های ذاتی و بالقوه دانش آموزان در شکل دهی به موفقیت تحصیلی آنان می پردازد. نگرش های معلمان، به ویژه باورهای آن ها درباره اینکه آیا توانایی یادگیری دانش آموزان ثابت است یا قابل توسعه (یعنی ذهنیت ثابت یا رشدگرا)، تاثیرات عمیقی بر انتظارات، روش های تدریس، تعاملات کلاسی و در نهایت عملکرد دانش آموزان می گذارد. این پژوهش با مرور ادبیات نظری و تجربی نشان می دهد که نگرش های مثبت و رشدگرایانه معلمان منجر به افزایش خودکارآمدی، انگیزه درونی و پشتکار دانش آموزان می شود، در حالی که نگرش های منفی یا مبتنی بر ذهنیت ثابت، به ویژه در مورد دانش آموزان دارای چالش، می تواند به شکل گیری اثر پیگمالیون منفی دامن زده و مانع پیشرفت آن ها گردد. عوامل متعددی از جمله تجربیات گذشته معلم، آموزش های دریافتی و فرهنگ سازمانی مدرسه در شکل گیری این نگرش ها نقش دارند. یافته ها تاکید می کنند که توسعه حرفه ای معلمان باید بر اصلاح باورهای اساسی در مورد انعطاف پذیری هوش و توانایی یادگیری تمرکز کند. در نهایت، تغییر پارادایم از ارزیابی صرف توانایی موجود به پرورش و توسعه توانمندی های بالقوه، کلید بهبود نتایج آموزشی و دستیابی به عدالت آموزشی است. این پژوهش پیشنهاد می کند که سیاست گذاران آموزشی باید راهکارهایی عملی برای تقویت نگرش های مثبت و سازنده در میان جامعه معلمان اتخاذ نمایند تا محیط های یادگیری موثرتری فراهم آید.

کلیدواژه ها:

نگرش معلم ، توانمندی دانش آموز ، موفقیت تحصیلی ، ذهنیت رشد ، اثر پیگمالیون