پیوند آموزش ترکیبی و نقش آفرینی موثر خانواده در فرآیند یادگیری فرزندان

در تحول الگوهای آموزشی به سوی انعطاف پذیری و شخصی سازی، یادگیری تلفیقی به عنوان رویکردی که آموزش حضوری و دیجیتال را یکپارچه می سازد، نقشی محوری یافته است. این رویکرد نه تنها شیوه تعامل دانش آموز با محتوا را دگرگون می کند، بلکه مرزهای فیزیکی مدرسه را گسترش داده و فرصت بی سابقه ای برای درگیرسازی والدین در فرآیند آموزشی ایجاد می نماید. در این مدل، والدین می توانند از طریق پلتفرم های دیجیتال، به صورت مستقیم و شفاف بر پیشرفت تحصیلی و رفتاری فرزند خود نظارت داشته، در تکالیف تعاملی مشارکت کنند و با معلمان ارتباطی مستمر برقرار سازند. با این حال، دسترسی به فناوری و ابزارهای دیجیتال به خودی خود به مشارکت اثربخش منجر نمی شود. مساله اصلی این است که چگونه می توان در چارچوب یادگیری تلفیقی، مشارکت والدین را از سطح مشاهده منفعل به تعامل آگاهانه، هدفمند و توانمندساز ارتقا داد؟ بسیاری از والدین فاقد دانش کافی برای همراهی هوشمندانه با فرآیندهای آموزشی پیچیده در محیط های دیجیتال هستند. از سوی دیگر، مدارس نیز اغلب فاقد چارچوب مدونی برای آموزش، راهنمایی و هماهنگی موثر با خانواده ها در این فضاهای ترکیبی می باشند. این شکاف می تواند به سردرگمی والدین، افزایش فشار بر معلمان و حتی ایجاد تعارض در شیوه های تربیتی بین خانه و مدرسه بینجامد. بنابراین، این مقاله به بررسی راهبردهای عملی برای طراحی نظام مند مشارکت خانواده در بستر یادگیری تلفیقی می پردازد. این راهبردها شامل توانمندسازی والدین از طریق کارگاه های آموزشی مختصر و کاربردی، طراحی کانال های ارتباطی دوسویه و شفاف بین معلمان و والدین، ایجاد تکالیف مشارکتی خانوادگی که در محیط دیجیتال و حضوری قابل اجرا باشند و تدوین راهنمای نقش آفرینی برای خانواده ها متناسب با هر پایه تحصیلی است. هدف نهایی، ایجاد سه گانه همکاری موثر بین معلم، دانش آموز و والدین است که در آن یادگیری تلفیقی به عاملی برای تعمیق پیوند خانه و مدرسه و تسهیل رشد همه جانبه فراگیر تبدیل شود.

کلیدواژه ها:

یادگیری تلفیقی ، مشارکت والدین ، توانمندسازی خانواده ، پیوند خانه و مدرسه ، آموزش ترکیبی